Het schandaal bij kinderopvang Happy 4 Kids toont hoe kwetsbare kinderen afhankelijk zijn van een toezichtssysteem dat pas ingrijpt als het al te laat is. Medewerkers die peuters uitschelden, baby’s minutenlang laten huilen en kinderen hardhandig vastpakken: het kon jarenlang gebeuren zonder consequenties. Pas toen camerabeelden onweerlegbaar waren, volgde de zwaarste maatregel, sluiting. Terecht, maar ook mosterd na de maaltijd, want het leed was toen al aangericht.
Wie in Dordrecht iets langer meeloopt, herkent een pijnlijk patroon. Dit schandaal roept directe herinneringen op aan de eerdere zorgaffaire rond Zuster Norma. Toen ging het niet om kinderen, maar om even zo kwetsbare ouderen. De overeenkomsten zijn schrijnend. Ook daar waren signalen. Ook daar spraken medewerkers en familieleden hun zorgen uit. En ook daar kwam ingrijpen pas nadat misstanden publiekelijk ontploften. Te laat voor wie al schade had opgelopen.
De rode draad is onthutsend helder. Toezicht is vooral reactief en zelden preventief. We controleren organisaties op papier, niet op cultuur. We vertrouwen op meldingen, maar creëren tegelijk een klimaat waarin melden onveilig voelt. Medewerkers vrezen voor hun baan, ouders hopen dat het wel meevalt en stagiairs weten niet waar ze terechtkunnen. Zo ontstaat stilte. En in die stilte groeit misbruik.
Wie herhaling werkelijk wil voorkomen, moet het systeem durven omkeren. Onaangekondigde inspecties moeten kijken naar gedrag op de werkvloer, niet alleen naar protocollen. Meldingen moeten direct en onafhankelijk worden onderzocht, met actieve bescherming van klokkenluiders en stagiairs. Organisaties die structureel falen, mogen geen doorstart maken onder een andere naam. Sluiten moet ook echt sluiten betekenen.
Tot slot verdient de ouder een stevigere positie. Volledige transparantie over inspecties, duidelijke meldroutes en vaste contactmomenten met toezichthouders zijn geen luxe. Ze vormen een basisvoorwaarde voor veiligheid, vertrouwen en zorg die haar naam waard is. Dat vraagt moed, lokale scherpte en landelijke verantwoordelijkheid. Alleen door eerder in te grijpen voorkomen we herhaling, beschermen we kwetsbaren beter en bewijzen we dat toezicht meer is dan papieren schijnveiligheid.