Er zijn sporters die winnen, en sporters die blijven. Lucinda Brand behoort tot die laatste categorie. In Dordrecht weten we dat eigenlijk al jaren, maar wat mij betreft kan het niet vaak genoeg gezegd worden. Lucinda rijdt niet zomaar rondjes door modder, zand en kou… nee, zij temt een van de zwaarste sporten die er bestaan, namelijk het veldrijden.
Veldrijden of, zoals de Belgen het noemen, de cyclocross, of gewoon ‘de cross’ vraagt alles van een mens; longen, benen, techniek, lef, vallen, opstaan, weer aanvallen. Het is een sport zonder pauzeknop, zonder glamour, zonder genade… in vaak ijzig weer, met rammelende hekken en ademwolkjes boven het parcours. Al seizoenen lang domineert deze Dordtse dit winterse slagveld, met een kalmte die bedriegt en een kracht die spreekt zonder woorden.
Het blijft een gemis dat het veldrijden geen Olympische status kent. Want wie naar Lucinda kijkt, ziet een geboren kampioen… onverzettelijk en het goud waardig.
Afgelopen zondag deed Lucinda opnieuw wat ze dit seizoen al achttien keer deed: winnen. Niet door toeval, maar door vakmanschap; door jaren bouwen aan inhoud en door blijven geloven wanneer anderen twijfelen. Ze zegevierde en niemand keek verbaasd.
Haar stijl is eh… Dordts, want hard en eerlijk, zonder franje. Elke overwinning schuurt, glanst, blijft hangen. En telkens weer bewijst zij dat grootsheid soms ontstaat in stilte, op koude zondagen, ver weg van spotlights, maar dicht bij karakter, arbeid en onverzettelijke liefde voor deze zo onverbiddelijke tak van sport.
Daarom schrijven wij haar naam niet in uitslagen, maar in onze sportgeschiedenis, met modderletters, winterhart en blijvende bewondering.
Er komt bij sommige sporters een moment waarop een achternaam overbodig wordt. Zoals bij Joop, Bettine, Johan en Max. Dan is één naam genoeg. Dat punt heeft zij bereikt. Zeg Lucinda en je ziet modder opspatten, een strakke bocht, een beslissende versnelling. Maar boven alles zie je karakter, arbeid en onverzettelijkheid.
Lucinda betekent licht en op koude, modderige zondagen laat zij dat licht stralen. Ja… óók een beetje over ‘schapetrots’ Dordrecht.