Even iemand doodschieten. Da’s pas fijn. Je pakt je pistool, je richt tussen de ogen en pang… probleem opgelost. Geshockeerd door mijn woorden? Geloof me op mijn blauwe ogen als ik u zeg dat ik er geen klap van meen. Maar toch? Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die zich ’s avonds amuseert met een heftige actiefilm of een aflevering van de een of andere Amerikaanse politieserie. Daarin wordt er vaak stevig op los geschoten en diengevolg ook dito gesneuveld. En ik geef toe, het is best bevredigend als die vreselijke boef, na een wilde achtervolging als gevolg van een goed gericht salvo al bloed rochelend ter aarde stort. En als mijn zoon een oorlogsspelletje op de Playstation speelt en ik af en toe ook even die controller mag bedienen, dan schiet ik, zonder gewetensnood, met veel genoegen mijn machinegeweer leeg op de massaal aanstormende vijand. Maar nu de werkelijkheid. Een stuk kokend lood onder hoge druk in de hersenpan of de vitale organen van een ander mens pompen met de dood als doel… ik moet er niet aan denken. Nog nooit heb ik een wapen vastgehouden en nog nooit ook heb ik de wens gehad om eens een keer ‘voor het echie’ te schieten. Ik ben bij dat ik in een land woon waar het in principe niet eenvoudig is om aan een vuurwapen te komen. Dat geeft een veilig gevoel.
Maar hoe reëel is dat gevoel van veiligheid? Nog maar kort geleden schoot een halve zool zomaar wat mensen dood in een winkelcentrum in Aphen aan de Rijn. Nog recenter is die gestoorde Noor op dat eilandje bij Oslo. En héél dichtbij: een familie in Zwijndrecht, uitgeroeid door een jaloers ex-vriendje.
Hoe komen dat soort mensen aan vuurwapens? Dat was toch zo moeilijk in dit land? Blijkbaar niet dus, zo ondervond een van onze verslaggevers, die niet eens zo heel veel moeite hoefde te doen om, ergens in mijn stad, een pistool of een geweer te bemachtigen. Sensatiezucht van onze kant? Dat verwijt heb ik al een paar keer om de oren gekregen, maar ik werp het ver van me af. Met een paar goed gerichte vragen kom je in Dordt trapsgewijs uit bij personen die ‘dood op bestelling’ leveren. Dát is wat wij wilden aantonen. Dat de politie daar niet blij mee is kan ik me best voorstellen. Maar verwijt ons niet dat we ons werk gedaan hebben. Hoe zeggen ze dat ook alweer? Don’t shoot the messenger.