Een monumentje voor Pieter Bas


Godfried Bomans? Nooit van gehoord. Toen ik die zin voor het eerst door iemand hoorde uitspreken voelde ik me pas écht oud. Ik checkte nog even of de vraagsteller groen was en voelsprieten had, maar deze persoon kwam toch echt van dezelfde planeet als ik. Later heb ik woorden van gelijke strekking vaker horen uitspreken, over het algemeen door mensen van de Playstation-generatie. Bomans? Nee, die ken ik niet. En zo kom ik dus tot de conclusie dat een van mijn favoriete schrijvers een vergeten schrijver is. Dat is moeilijk voor te stellen voor iemand die als het ware met Bomans is grootgebracht. Bomans leerde mij lezen… aanvankelijk zelfs letterlijk met ‘Pim, Frits en Ida’. Later leerde hij mij ook daadwerkelijk ‘houden van lezen’ met ‘Pa Pinkelman’, met ‘Erik of het klein Insectenboek’ en ‘De Avonturen van Bill Clifford’. Bomans liet mij kennis maken met de wereld in zijn reisverslagen en liet mij schaterlachen met zijn ‘Kopstukken’. Roemrucht was ook Bomans de televisiepersoonlijkheid. De schrijver werd, ergens beginjaren zestig, benaderd voor de mede-presentatie van het Grand Gala du Disque, waar één van de optredende artiesten Marlene Dietrich was. Bomans stond naast de diva, van wie hij een groot bewonderaar was, en vertelde een anekdote die eindigde met het beroemd geworden citaat (uitgesproken door een héél oud mannetje dat eens naast hem in de bioscoop naar een Dietrich-film zat te kijken): ‘Had mijn vrouw maar één zo’n been.’ Ik zag dit fragment pas vele jaren na die live-uitzending en ging nog net zo plat als het publiek, tien jaar eerder, in die zaal.
Ik was al volwassen toen ik Bomans oudste werk Pieter Bas, officieel getiteld ‘Memoires of Gedenkschriften van Mr. P. Bas’ las en was blij verrast te ontdekken dat het begin van het verhaal zich in mijn stad afspeelde. Toegegeven, de straatnamen en andere ‘feiten’ kwamen niet echt overeen met de werkelijkheid, maar de grote schrijver had het toch maar mooi over mijn eigen Dordt. En zo leerde Bomans mij niet alleen lezen, reizen en lachen. Hij opende ook mijn ogen. Met die geopende ogen zag ik voor het eerst de schoonheid van de stad waarin ik opgroeide. Een herinneringsmonument voor Pieter Bas in Dordrecht lijkt mij dan ook niet meer dan passend.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s