Hij woonde boven mij in de Muys van Holystraat. Een nog jonge Turkse man, met echtgenote en twee kleine kinderen in een tè klein huis. Ach, het was maar tijdelijk en daarom namen hij en zijn vrouw het niet zo nauw met het gebrek aan ruimte en luxe. Atil uit de provincie Kayseri wilde maar één ding: geld verdienen en dan snel terug naar zijn geboortestreek waar zijn broers al bezig waren een woning met garage te bouwen. Een taxibedrijf zou hij daar gaan beginnen en daarom maakte hij het grootste deel van zijn karige maandsalaris over naar de familie. Toen ik eens bij hem binnen zat omdat hij een formuliertje niet kon lezen, zag ik dat zijn kachel met een tuinslang op de gaskraan was aangesloten. Ik legde hem uit hoe gevaarlijk dat was en schakelde een specialist in. Na het zien van de rekening was hij wat minder blij met me, maar er ontstond toch een warm contact. Jaren had ik hem niet gezien en nu kom ik hem tegen in Oud-Krispijn. Taxibaas is hij nooit geworden. ,,Nee, we stelden die terugkeer steeds uit en de kinderen werden groot. Ze voelden zich hier méér thuis dan in mijn geboortedorp en op school deden ze het heel behoorlijk. We besloten te wachten tot ze hun diploma hadden, maar het uitstel werd uiteindelijk afstel. Mijn zoon ging rechten studeren en is nu advocaat en mijn dochter trouwde hier met de zoon van iemand die ik nog uit mijn dorp ken. Nee, geen gearrangeerd huwelijk hoor,’’lacht hij. ,,Het was échte liefde.’’
Atil’s dochter en schoonzoon runnen nu een succesvol bedrijf (reizen en verzekeringen) en kochten onlangs een groot huis. ,,Mijn vrouw en ik wonen bij hen in. We zijn oppas-grootouders geworden. Of ik Turkije mis? Soms wel, maar in december gaan we er weer naar toe… lekker, vakantie.’’
Op woensdagavond is er in het Stadhuis een bijeenkomst in het kader van 400 jaar Turks-Nederlandse betrekkingen, georganiseerd door erfgoedcentrum DiEP en de Turkse Ondernemersvereniging Drechtsteden. Ik mag daar een talkshow presenteren en verheug me nu al op prachtige ‘Turks-Dordtse’ levensverhalen.