‘Het leven is mooi hoor, maar ík ben er wel klaar mee’


oude vrouw,,Ik ben al negentig hoor.’’ Het is de kleine vrouw in de supermarkt niet aan te zien en terwijl ik een door haar aangewezen pak koekjes van de bovenste plank haal, antwoord ik met een complimenteus. ,,Dat zou je écht niet zeggen. Als u me verteld had dat u zeventig was had ik het ook geloofd.’’ We schieten in de lach, want ik weet dat zij weet dat ik een tikkie overdrijf. ,,Ach, weet je wat het is als je negentig bent?’’ zegt ze. Dát weet ik dan weer niet, dus ik wacht af. ,,Je leeft in het besef dat elk moment afgelopen kan zijn. Als ik ’s avonds ga slapen hou ik er ernstig rekening mee dat ik er morgen niet meer ben.’’ Ik moet even nadenken over deze, voor een vrijdagochtend in de buurtsuper wel zeer directe mededeling. ,,En maakt u zich daar zorgen over?, vraag ik. ,,Welnee, het is mooi geweest. Ik was zestig jaar getrouwd, mijn man is nu zeven jaar dood, we hadden geen kinderen en sindsdien leef ik alleen. Dat gaat prima hoor, ik woon nog zelfstandig en ik kan nog best voor mezelf zorgen. Nou ja, behalve dan in deze supermarkt, waar ik potverdorie bijna nergens bij kan.’’ Ze schiet weer in de lach, maar vervolgt dán haar verhaal op een meer serieuze toon. ,,Geloof me, ik heb een prachtleven gehad en nog steeds geniet ik er van. Maar het is nu gewoon klaar.’’ Ik weet niet hoe te reageren en probeer het passende gezicht bij die laatste opmerking te vinden. De vrouw schiet wederom in de lach: ,,Zó dramatisch is het allemaal niet hoor. Als ik ’s ochtends wakker word denk ik écht niet… hè bah, wéér een dag. Integendeel, dan denk ik juist… leuk, ik mág nog even.’’ We staan inmiddels bij de kassa en terwijl ze haar boodschapjes uitstalt staat een klein meisje toe te kijken Het kind kijkt de vrouw strak aan en zegt: ,,Ik ben al vier hoor.’’
Ik leg mijn fles wijn op de band. ,,Bent u boven de achttien?’’, grapt de caissière.

Afbeelding: Vieille dame ironique, C. Novel
Zie ook: http://novel.unblog.fr/2012/04/03/vieille-dame-ironique/

Advertenties