Dordtse in niqaab roept gemengde gevoelens op


Niqaab1Dat de binnenstad in rep en roer is wil ik niet beweren, maar in mijn buurtje is het toch zeker het gesprek van de dag. Er loopt hier sinds kort een vrouw rond in een niqaab en dat is een beeld dat gemengde gevoelens oproept. Er wordt hardop gefluisterd als ze langs loopt en eerlijk gezegd was mijn primaire reactie ook niet direct positief toen ik haar voor het eerst aanschouwde: de vrouw is namelijk gehuld in een volledig zwart gewaad met daarover een hoofdkap waardoor je zelfs haar ogen niet, nou ja… nauwelijks… ziet. Beetje ‘Darth Vader’ zeg maar en dat schept een unheimisch sfeertje. Bij mij roept zo’n niqaab ook nog associaties op met onderdrukking: de wereld mag deze vrouw kennelijk niet zien, behalve misschien haar echtgenoot, moeder of zusje en dus is zij gedoemd als een geest door mijn stad te wandelen. Mocht dat zo zijn dan vind ik dat droevig… voor haar. Of moet ik het anders interpreteren en beleeft deze vrouw haar geloof precies zoals zij dat zelf graag wil? Als dát zo is… en ik laat me daarin graag overtuigen… dan moet ik dat accepteren, want vrijheid van godsdienst is immers een van de ‘Four Freedoms.’ Toch blijf ik moeite houden met het feit dat ik geen gezicht kan zien en daar dus ook geen gemoedstoestand of intentie van kan aflezen. Maar, zo hoor ik u denken, er lopen toch zoveel meer mensen in de stad met wie je geen oogcontact hebt? Da’s waar; ik staar niet de hele dag iedereen in de pupillen. Wél wissel ik… wisselen we… in het dagelijks leven voortdurend praktische blikken van verstandhouding met elkaar uit, al is het alleen maar bij alledaagse situaties zoals in de rij staan bij de visboer, in het verkeer of simpelweg bij het open houden van de deur van V&D. Ik gun deze vrouw haar geloofsbeleving, maar ik hou er toch een wat ongemakkelijk gevoel bij. En nee, ik heb geen moeite met hoofddoekjes (prachtig soms) en ook niet met zwarte kousen… nou ja, zo lang die tenminste niet over iemands hoofd zitten.

Advertenties

3 comments

  1. Onderwerp:

    En de allereerste keer dat ik haar zag….schrikken, gewoon ordinair schrikken.
    Onwillekeurig drongen zich een tweetal overjarige jokes over nonnen aan me op.
    Die van Sonneveld over de grootte van de de pinguïns in Nederland.
    En die van de bijrijder/pastoor, die zekerheidshalve de autodeur opengooit tijdens het voorbijrijden als gebaar aan het gedachtegoed van de chauffeur.
    Plotsklaps stelde ik me voor, dat de zwarte bedekking door de wind afgeworpen werd en dat dan er iets vormeloos tevoorschijn zou komen, zodat een ieder op de vlucht sloeg.Een geheim wapen, of zoiets.
    Of iets, dat in de echtelijke slaapkamer het bed instroomt.Een nachtmerrie-achtige gedachte bijna.
    De echtgenote schaamde zich kennelijk net zoals die Iraanse imam, die vond, dat zwangere vrouwen eigenlijk niet in het openbaar mochten verschijnen. Hij vond ze niet om aan te zien, niet halal of zoiets, luidde het.

    Wat rest haar dan nog in het openbaar?

    Een ogenspel, dat echt ongekend, en soms hypnotisch is , is en waardoor ze toch nog enig contact met een echt mens zou kunnen hebben.

    En verder, zoals een bevriende arts me ooit vertelde, zweren als gevolg van de in Saudia volksziekte nr. 1 onder vrouwen, Vitaminegebrek D door gebrek aan zon.
    In een woestijnland, notabene.
    Kun je nagaan wat haar dat aan medicijnen zal gaan kosten.

    John Vol

  2. Tsja, ook gezien….Mijn eerste gedachte: mens wanneer je er echt zo wilt bijlopen, ga dan aub terug naar waar je vandaan kwam. Aan de andere kant zou ik haar zo graag willen aanspreken om haar te vragen hoe het zit en waarom ze dit draagt…Vrijwillig en blijmoedig of verplicht. Het kan niet anders dan dat zei zich ook af en toe ongemakkelijk moet voelen als enige uitzondering in het straatbeeld en alle afkeurende blikken en het gefluister en nawijzen zal ze ook best zien en opvangen…maar ja, zou ze Nederlands spreken ??

  3. Neen, het geeft hen een heel beschermd gevoel. Ze kijken naar de wereld als naar een soort “peep show’ .Dat moet ook wel tegen de mannen, die al van een BeHa-bandje hitsig worden.
    Maar kennelijk vinden ze het fijn tot Onderworpenen categorie 2 te mogen behoren. Een vorm van masochisme?
    Dat ze kleine kinderen de stuipen op het lijf jagen interesseert hen niet. Het zijn nu eenmaal Andersdenkenden, denken ze.
    Maar als ze als pierlala door het leven willen is dat hun keuze.
    Als Ik niet tegen een briefpostengleuf wil praten is dat mijn keus.
    Zij ziet ons, heel discriminatoir, als de boze wereld.
    Ooit zullen ze hun plaats wel opeisen binnen hun eigen geloofsgemeenschap nadat ze hebben leren schrijven en lezen en voor zichzelf zullen opkomen.
    Ik kan niet wachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s