Dordtse in niqaab roept gemengde gevoelens op


Niqaab1Dat de binnenstad in rep en roer is wil ik niet beweren, maar in mijn buurtje is het toch zeker het gesprek van de dag. Er loopt hier sinds kort een vrouw rond in een niqaab en dat is een beeld dat gemengde gevoelens oproept. Er wordt hardop gefluisterd als ze langs loopt en eerlijk gezegd was mijn primaire reactie ook niet direct positief toen ik haar voor het eerst aanschouwde: de vrouw is namelijk gehuld in een volledig zwart gewaad met daarover een hoofdkap waardoor je zelfs haar ogen niet, nou ja… nauwelijks… ziet. Beetje ‘Darth Vader’ zeg maar en dat schept een unheimisch sfeertje. Bij mij roept zo’n niqaab ook nog associaties op met onderdrukking: de wereld mag deze vrouw kennelijk niet zien, behalve misschien haar echtgenoot, moeder of zusje en dus is zij gedoemd als een geest door mijn stad te wandelen. Mocht dat zo zijn dan vind ik dat droevig… voor haar. Of moet ik het anders interpreteren en beleeft deze vrouw haar geloof precies zoals zij dat zelf graag wil? Als dát zo is… en ik laat me daarin graag overtuigen… dan moet ik dat accepteren, want vrijheid van godsdienst is immers een van de ‘Four Freedoms.’ Toch blijf ik moeite houden met het feit dat ik geen gezicht kan zien en daar dus ook geen gemoedstoestand of intentie van kan aflezen. Maar, zo hoor ik u denken, er lopen toch zoveel meer mensen in de stad met wie je geen oogcontact hebt? Da’s waar; ik staar niet de hele dag iedereen in de pupillen. Wél wissel ik… wisselen we… in het dagelijks leven voortdurend praktische blikken van verstandhouding met elkaar uit, al is het alleen maar bij alledaagse situaties zoals in de rij staan bij de visboer, in het verkeer of simpelweg bij het open houden van de deur van V&D. Ik gun deze vrouw haar geloofsbeleving, maar ik hou er toch een wat ongemakkelijk gevoel bij. En nee, ik heb geen moeite met hoofddoekjes (prachtig soms) en ook niet met zwarte kousen… nou ja, zo lang die tenminste niet over iemands hoofd zitten.

Advertenties