Goedbedoelde ‘likes’ op een overlijdensbericht


stickers-facebook-messenger-like

In een recente toespraak doet historicus Maarten van Rossem Twitter af als ‘een trapveldje voor zwakbegaafden’ en hoewel ik om die opmerking smakelijk moest lachen ben ik het niet met hem eens. De sociale media zie ik als een verrijking; het is de dorpspomp van de eenentwintigste eeuw, waar nieuwtjes opduiken, waar meningen (ja, soms ook hele domme) zich vormen en waar contacten die wellicht anders verloren gingen, onderhouden kunnen worden. Persoonlijk ben ik een gematigd ‘gebruiker:’ ik zet ’s avonds trouw mijn krantencolumn van die ochtend op mijn website en verspreid die ‘mare’ vervolgens via Twitter, Facebook en Linkedin, zodat ook niet-abonnees, zij het wat later, kunnen reageren. Dat doe ik niet uit ijdelheid, maar vanwege die reacties, waarmee ik in een vervolgcolumn dan weer mijn voordeel kan doen. Vervolgens schrijf ik hier en daar iets vriendelijks als iemand een nieuwe baan of een nieuwe relatie aankondigt, feliciteer ik een jarige en schrijf ik een quasi-jaloers tekstje onder de foto van een straat-, stads- of landgenoot die ergens ver weg languit op een strandstoel onder een palmboom ligt. Toegegeven, ik maak me er óók wel eens wat gemakkelijk vanaf door slechts op de ‘Like’-knop te drukken, terwijl het misschien sympathieker was om iets  persoonlijks te tikken. Mede vanwege mijn functie als columnist (maar natuurlijk ook vanwege mijn atletische uitstraling, mijn bijna griezelige gelijkenis met George Clooney en mijn warme en innemende persoonlijkheid) heb ik veel Facebook-vrienden en Twittervolgers en ik vind het oprecht leuk als mensen op mijn pennenvruchtjes reageren, óók als ze het totaal niet met me eens zijn.
En ja, ik weet het… een Facebookvriend is niet per definitie een echte vriend, maar moet dat ook? De wereld van de sociale media verwar ik heus niet met de werkelijke wereld en waarom zou een Facebook- of Twitterconnectie niet op een dag tot een werkelijke vriendschap kunnen leiden? Héél soms moet ik Maarten van Rossem toch een beetje gelijk geven. Twee Facebook-vrienden kondigden onlangs het overlijden van een naast familielid aan en dát leverde ze tientallen, ongetwijfeld goedbedoelde, maar oliedomme ‘likes’ op. Hoog tijd dus voor een condoleance-knop.

Advertenties