Soms zijn prijsjes leuk maar tegelijkertijd ook een tikkie betekenisloos. De prestigieuze publieksprijs die het evenement Big Rivers deze week in de wacht sleepte, is echter in alle opzichten juist vól van betekenis. Waarom? Omdat dit evenement (toch ooit begonnen als een bescheiden bluesfestival) in de loop der jaren tot in de haarvaten van Dordrecht heeft weten door te dringen; het is in de loop der jaren onlosmakelijk met de stad en haar inwoners vergroeid en, wat mij betreft, ook voor altijd aan dit eiland verbonden. Ik zou me althans een Dordt zonder dit festijn niet meer kúnnen en eerlijk gezegd ook niet meer willen voorstellen.
Big Rivers is immers zóveel méér dan louter een meerdaags muzikaal evenement… het is een fenomeen met vele, niet alleen muzikale, maar ook ‘sociale’ tentakels in de stad; een fenomeen ook dat, misschien nog niet in ‘omvang’, maar zéker in maatschappelijke betekenis inmiddels vergelijkbaar geworden is met de Rotterdamse marathon, de Nijmeegse Vierdaagse of de Gentse Feesten.
In eerdere columns die ik in de afgelopen vijftien jaar over Big Rivers schreef, haalde ik al eens het carnaval aan. Daar zijn we – daar móet ik gewoon eerlijk in zijn – op dit eiland niet zo héél goed in, maar eh… feesten en genieten kunnen we hier wel degelijk. Dát constateer ik elk jaar weer als ik tijdens Big Rivers weer eens een etmaal loop te ‘podiumhoppen’ door de binnenstad. Net als bij het carnaval in – ik noem maar een Den Bosch of Venlo – weet Big Rivers op dit eiland een ongeëvenaard gevoel van onderlinge verbondenheid bij Dordtenaren (én regiogenoten) te weeg te brengen. Tegelijkertijd, dat moeten we ook niet onderschatten, trekt dit evenement ook steeds meer mensen van vér buiten Dordt naar dit eiland. En dat is een knappe prestatie van de organisatoren die, ook in tijden van tegenwind, altijd hun volledige ziel en zaligheid in het evenement legden. Da’s letterlijk prijzenswaardig.