Hoe gaat het eigenlijk met onze kinderen? Niet best, als ik het rapport ‘Kinderen in Tel’ voor de zoveelste keer achtereen doorspit. Ik blijf maar lezen en terugbladeren, want ik kan en wil het eigenlijk niet geloven: de keiharde cijfers zijn namelijk om te huilen. Ik lees over treurige zaken als kindermishandeling, onderwijsachterstand en bittere armoede en komt tot de schokkende slotsom dat mijn stad Dordrecht op al die categorieën uitermate slecht ‘scoort’. Nee, het gaat niet bepaald denderend met veel Dordtse kinderen.
Het onderzoeksrapport van het Verwey-Jonkerinstituut komt een keer in de twee jaar uit en wordt vervolgens naar alle gemeenten in Nederland gestuurd. Ik heb de resultaten van 2010 er ook nog maar eens op nageslagen en kan helaas niet anders dan concluderen dat het er voor een aanzienlijke groep kinderen op dit eiland niet bepaald beter op geworden is. In de Dordtse achterstandswijken (in dit geval hebben we het vooral over Wielwijk, Crabbehof en delen van Oud-Krispijn) heeft de jongste jeugd, méér dan in de rest van het land, te maken met armoedige leefomstandigheden. Gevolg daarvan is dat veel kinderen hier te kort komen op het gebied van voeding en dus, over het geheel genomen, minder gezond zijn. Ze presteren, mede daardoor, ook slechter op school en hebben later minder kansen op de arbeidsmarkt. Ook hebben kinderen hier relatief vaak te maken met gewelddadige situaties binnen het gezin.
Daarbij komt dan ook nog eens dat het Verwey-Jonker-instituut tot de conclusie komt dat kinderen die onder gewelddadige omstandigheden opgroeien niet zelden als volwassene in vergelijkbare situaties als hun ouders terechtkomen. Er is dus sprake van een vicieuze cirkel, die maar moeilijk te doorbreken is.
Toch wil ik graag positief afsluiten. Er gloort namelijk wat hoop aan de horizon: de Jeugdzorg in Nederland valt vanaf 2015 geheel en al onder de verantwoordelijkheid van de individuele gemeentes. Daardoor worden de ‘lijntjes’ tussen verschillende instanties die zich met kinderwelzijn bezig houden korter en kunnen problemen eerder worden opgemerkt en aangepakt. Feit blijft dat er nog een hoop werk aan de winkel is eer Dordrecht zich met recht een kindvriendelijke stad mag noemen.
KEES THIES 
In Rotterdam komt de helft van de lagere school kinderen zonder ontbijt en lunch naar school. Dat zal op ons eiland niet veel anders zijn. Waarom? Ouders werken of slapen nog, of zeggen geen geld te hebben, we weten het niet, maar het gebeurt. Punt is dat niemand zich verantwoordelijk voelt voor een steeds grotere groep ondervoede kinderen, die inderdaad mede door ondervoeding achterstanden oplopen omdat we vergeten dat een groeiend brein eiwitten en andere belangrijke voedingsstoffen nodig heeft. Dit verdient een maatschappelijke discussie, veel meer nog dan welk decentralisatieprobleem jeugdzorg dan ook. Want als niemand dit oppakt, gaat er een groot deel van een generatie verloren, of start met minder vooruitzichten. Ouders die door welke beperking dan ook niet de goede zorg kunnen bieden: hoe komt dat, en wat zijn de gevolgen? Is er ook maar een raadslid die zich hier in heeft verdiept? Is er iemand in de Drechtraad die hier de juiste kaders over durft te stellen? Helaas.
Ik zou wel eens willen weten waarom we de kop in het zand blijven steken, niet met cijfers komen. Er is natuurlijk niet een politicus die zich hierin sexy kan manifesteren. Dit is geen veer in je kont. Dit zijn kinderen in nood.
15 miljoen ligt er in Brussel voor voedselhulp in ons land. Geen politicus die daar aanspraak op wil maken. Geen veer, geen eer.