‘Nee, jij ziet er lekker uit,’ zei m’n ouwe Gazelle


cycling2Ruim 20 jaar hing ‘ie hoog aan een muur in de schuur… nee geen paardenhoofdstel, maar mijn ouwe groene Gazelle ‘Tour de France’ die, op het moment dat ik hem daar ophing, al meer dan een kwart eeuw oud was. Een racefiets uit de jaren zeventig dus, tè lang opgeborgen wegens een destijds hypermoderne mountainbike en later (in de nog luiere jaren) een heuse retro-scooter met Italiaanse looks. Het zullen de Vlaamse en Waalse voorjaarsklassiekers wel geweest zijn die een schakelaartje in mijn hoofd hebben omgezet, want zomaar ineens besloot ik mijn trots van toen weer van de schuurmuur te halen. Eenmaal buiten keken we elkaar, aanvankelijk wat argwanend, maar even later toch ook weer voorzichtig uitnodigend aan. Oude liefde roest niet, hoewel? Door een dikke laag stof heen zag ik méér roestplekje dan ik gehoopt had en ook nog eens twee broze banden, een kapotte derailleur en een paar ontbrekende spaken. ,,Dát gaat nog een hoop tijd en centjes kosten om jou weer een beetje netjes op de keien te krijgen,’’ zei ik hardop. ,,Nee jij ziet er lekker uit,’’ leek mijn ouwe kilometervreter terug te katten en daar was eigenlijk weinig tegen in te brengen… té zwaar, te ‘doorrookt’ en de conditie van een uhhh… columnist, zeg maar. Onder het motto ‘eerst jij, dan ik’ bracht ik mijn Gazelle naar fietsenmaker Kees aan de Nieuwstraat en, wonder boven wonder, zag hij er nog heil in ook. ,,Daar zit nog best ‘loop’ in… ik maak hem in orde en jij poets hem,’’ waren de weinige woorden die hij nodig had.
Vorige week heb ik hem mijn ouwe nieuwe fiets opgehaald en gisteren draaide ik mijn eerste kilometers op dijkjes en weggetjes aan de zuidkant van het eiland. Ik voelde me al een hele ‘Joop’ toen ik achteloos werd ingehaald door zo’n ‘matching jasjes-ANWB-boterhammetjes mee-stel’ op glimmende elektrische fietsen. De man, minstens 75, keek me nog wat meewarig aan, alsof hij wou zeggen ‘blijven oefenen ventje.’ Ja, ik heb het stel weer ingehaald… met mijn laatste krachten. Domme trots, want deze column schreef ik liggend. Staan en zitten zijn even… au… geen opties.

Advertenties