Hier en nu


boom2Ja, ik ben zo’n sukkel die een nieuw jaar altijd vol dadendrang ‘aanvalt.’ En dus ben ik weer eens gaan joggen, al moet u dat nu ook weer niet al te serieus nemen. Wat ik doe is eerder een soort sneuig sjokken om de indruk van joggen te wekken, dus laten we het op ‘sjoggen’ houden. Dat hou ik altijd wel twee maandjes vol. Ook eet ik in januari en februari altijd bescheiden (al kun je het ook weer niet echt ‘lijnen’ noemen) en drink ik in die periode geen druppel alcohol. Zo doe ik dat al een jaar of tien; het is een ritueel geworden en het feit dat mijn voornemens in maart meestal alweer grotendeels ‘verdampt’ zijn, weerhoudt me er niet van om een vers jaar tóch altijd weer ‘licht Spartaans’ aan te vangen. Mocht u me bij toeval tegenkomen in het Wantijpark… een welgemeend (of goed geacteerd) ‘je kán het’ of iets van eh… ‘zet ‘m op gozert’ wordt gewaardeerd. Uitlachen mag ook, maar wacht dan op z’n minst  even tot ik buiten gehoorsafstand ben.
Deze column, u begreep ‘t al, gaat over goede voornemens. Buiten die fysieke opfrisbeurt (die ik kennelijk elk nieuw jaar nodig heb) neem ik me nóg iets voor: ik wil zo graag vaker waarlijk ‘in het moment’ leren leven en ook al gaat me dat met het voortschrijden der jaren steeds wat beter af, écht helemáál is me dat nog nooit gelukt. Mijn oma zaliger woonde in het Westland en als ik daar met haar wandelde kon ze soms zomaar ineens blijven staan om te genieten van een knopje dat uit een boomtak ontsproot of van zwaluwen die laag over het avondland vlogen. Mijn oma had geen Bucket list en beleefde haar momentjes van geluk zonder de drang ze vast te leggen met een fotootje op Instagram. Zij leefde intens in haar ‘hier’ en haar ‘nu.’ Ja, zó’n momentje van volledige overgave te mogen ervaren in mijn eigen ‘hier en nu’, dát is mijn goede voornemen voor 2019. Misschien lukt het me… vanmiddag tijdens het ‘sjoggen’ in het Wantijpark.

One comment

  1. Het “leven bij de dag” inclusief de momentbelevingen ontstaan vanzelf, Kees, als je maar oud genoeg wordt. Ik ben ervaringsdeskundige want al vele jaren geniet ik van alles in de natuur, vooral de stilte die mij rustig maakt. Ga tijdens het joggen maar eens diep in de Elzen rustig zitten of zelfs liggen en laat dan de stilte bezit van je nemen, echt moet je eens doen!

Laat een reactie achter op Wim Jilleba Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s