Dordt ‘stresst’


WaddenEven naar de Wadden… liefst naar Terschelling. Ik doe het alweer jaren achtereen; meestal aan het begin van de zomer en dan ook nog eens een weekje in september. Het is, zo heb ik in de loop der jaren ondervonden, voor mij de beste maner om even hélemaal los te komen van mijn eigen eiland, waarover ik al tien jaar achtereen op dagelijkse basis deze column schrijf. Koers zetten naar de Wadden betekent: geen vakantiestress want niet naar Schiphol en ook niet aansluiten in die vermaledijde karavaan langs Franse tolpoortjes. Het is feest ook voor Blafmans, want die noordelijke eilanden zijn nou juist voor honden uitgevonden. Naar de Wadden is het hooguit een paar uurtjes rijden tegen alle files in met als ‘beloning’ óók nog eens een stukkie varen om alvast de hartslag van het eiland aan te kunnen nemen. Heerlijk, die wind vol in je bakkes en dan… welkom in een andere wereld; even geen brullende dronken droppies en scheurende scootertjes, maar wél die altijd ruisende zee die soms kalm en azuurblauw en soms ruig en grijs is. De zintuigen worden verwend met paars-groene duinlandschappen en Van Ruisdael-wolkjes in het zwerk, met juttersbittertjes bij de koffie en de geur van visnetten, opgedroogd scheepstouw en zilte zeelucht, vermengd met zware shag (Brandaris?), vis en diesel. Ik ben er verslaafd aan.
Toch liep het anders dit keer. Mijn mini-vakantie (op Ameland dit keer) stond in het teken van dramatische gebeurtenissen die me tegen wil en dank sterk op het thuisfront gefocust hielden: eerst werd het levenloze lichaam van Dirk Daelebout aangetroffen, de dag daarop werd op de Krommedijk wederom een dode gevonden (wie zou dat toch zijn?), iemand stuurde me een appje met de rouwadvertentie van Angelo, u weet wel, die ouwe Italiaan die altijd bij Albert Heijn in de stad rondscharrelde (morgen meer daarover) en toen was er ook nog eens dat gezinsdrama in Sterrenburg. Het zijn momenteel niet ‘Dordts finest moments.’
Mijn batterij is dit keer hooguit voor de helft opgeladen en ik vraag u alvast om vergeving als ik komende herfst tóch nog een keertje Waddenwaarts ga.

One comment

  1. Dat van Angelo wist ik nog niet. Uiteraard kwam ik hem regelmatig “scharrelend”tegen in de binnenstad en aangezien ik hem al een tijdje niet meer zag vroeg ik mij al af of er iets met hem aan de hand was. Ik neem aan dat hij inmiddels werd begraven. Weet jij dat Kees ?
    Overigens is hij niet de enige scharrelende Italiaan van de eerste generatie in de binnenstad. Allemaal mannen die met hun ziel onder de arm proberen de dag door te komen zonder enige zinvolle dagbesteding. Destijds had je nog het Centro Italiano o.l.v. signore Rizzo waar deze Dortenaren van Italiaanse afkomst elkaar konden treffen. Uiteraard werden dit soort centra door de gemeente wegbuzinigd want ten slotte moet tegenwoordig iedereen in onze neo-liberale maatschappi maar zien om zijn/haar eigen broek op te houden. Kortom een verarming van een mede menselijke samenleving ten koste van de onderkant van onze samenleving. God, in zijn geval Dio, hebben zijn ziel.

Laat een reactie achter op nicodemie Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s