Angelo


Italian flagIn de binnenstad kenden veel mensen hem als ‘die malle ouwe Italiaan’ die vaak voor de deur van Albert Heijn rond scharrelde. Daar raapte hij papiertjes op, gooide die in de prullenbak en als tegenprestatie kreeg hij dan soms een bak koffie of wat muntjes voor winkelwagens die hij weer graag uitdeelde aan het winkelend publiek. Angelo Giglio, een van de meest zachtmoedige mensen die ik ooit gekend heb, is niet meer. Hij overleed op 2 september op 80 jarige leeftijd in de Sterrenlanden, waar hij terecht was gekomen na een ernstige valpartij.
Ik vind het jammer dat veel mensen de in Sicilië geboren Angelo vooral gekend hebben als een zonderling. Nadat hij, ruim tien jaar geleden, een beroerte kreeg was zijn gezicht half verlamd en zijn gebrekkige Nederlands werd daardoor nóg moeilijk verstaanbaar dan het eigenlijk al was. Ook werd Angelo, die in het Stadswiel woonde, in 2017 op de Spuiboulevard aangereden door een auto, waardoor hij steeds slechter ging lopen. Die beroerte én dat ongeluk hadden ook geestelijk hun weerslag gekregen, want Angelo, die tóch al enigszins angstig en wantrouwig was, werd behoorlijk paranoia en vereenzaamde ernstig. Steeds vaker gingen onze gesprekjes op straat dan ook over de mafia voor wie hij, naar eigen zeggen, voortdurend ‘op de vlucht’ was vanwege gokschulden uit een ver verleden. Bij elke keer dat we elkaar ontmoetten vertelde hij me dat hij op een dag terug zou gaan naar Italië om daar zijn favoriete nichtje, die inmiddels zelf moeder is, te bezoeken. Dat durfde hij niet… vanwege ‘die mafia’ dus, maar ook vanwege de slechte staat van zijn gebit: ,,Ik kan me zo écht niet bij haar te vertonen, Dan denkt ze dat ik een mislukkeling ben.’’
Dat er zijn uitvaartplechtigheid, vorige week op de katholieke begraafplaats, tóch nog tien Italiaanse ‘generatiegenoten’ aanwezig waren, is te danken aan de Dordtse mantelzorger Elsa Kiesewetter, die Angelo tientallen jaren op vrijwillige basis verzorgde en die alles in het werk gesteld heeft om hem een passend laatste eerbetoon te geven. Deze vrouw verdient wat mij betreft een standbeeld op het Statenplein.

Advertenties

One comment

  1. een aparteling, ik ben al 53 jaar schapekop deze man kende ik niet .
    ik ken /herken heel veel sujetten uit de stad dit maakt het echt.
    met de verschrijzing zie ik toch op een mooi dat heel veel oudere door de stad schuivelen ,de mooie houten bankies zijn echt goed bezet ,ook op stateplein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s