In sommige gemeenten veranderde de komst van een azc in een soort provinciale burgeroorlog voor beginners: mannen met vuurwerk, Facebook-revolutionairen met een selfiestick en hobbystokers die zichzelf zomaar ineens hoofdrolspelers in hun zelfgedraaide B-film waanden. Loosdrecht, de Alblasserwaard… complete collectieve zenuwinzinkingen, aangejaagd door types die permanent leven van ophef, onderbuik en algoritmes.
En toen Dordrecht.
Het azc ging open. De eerste bewoners kwamen aan. En verder? Helemaal niets. Geen fakkeltocht, geen hysterische noodkreten, geen sirenes, geen apocalyps. Hooguit wat jammerlijke reacties op sociale media van racistische toetsenbordhelden die laf genoeg zijn om alleen online (en vaak anoniem) hun gal te spuwen. Much ado about nothing eigenlijk.
Natuurlijk bestaan er zorgen. Mensen willen weten wat er verandert in hun buurt, hoeveel druk er op voorzieningen komt en of de overheid grip houdt. Logisch. Alleen werd dat gewone ongemak jarenlang opgeblazen tot een soort nationale angstporno door beroepspopulisten als Mona Keijzer, Geert Wilders, Lidewij de Vos en Gidi Markuszower. Politici die deden alsof iedere opvanglocatie automatisch verandert in een kruising tussen een oorlogsgebied en een aflevering van Opsporing Verzocht.
Ondertussen lag Ter Apel al jaren te verrotten onder politieke lafheid, dus die spreidingswet moest er simpelweg komen. Niet omdat iemand daar enthousiast van wordt, maar omdat een beschaafd land problemen verdeelt in plaats van ze eindeloos bij één plek te dumpen.
Het mooiste blijft nog wel dit: de mensen die maandenlang snakten naar rellen en ellende stonden klaar met hun triomfantelijke ‘zie je wel!’
Alleen werkte de werkelijkheid niet mee. Dordrecht bleef gewoon Dordrecht. Misschien is dat voor de professionele paniekzaaiers wel het allerergste.
Terwijl de nieuwkomers vooral proberen te overleven, gedragen sommige Nederlanders zich alsof hún wereld instort en dát contrast zegt eigenlijk alles: mensen die oorlog, honger, vervolging en chaos ontvluchten tegenover burgers van een van de veiligste en rijkste landen ter wereld, die hysterisch doen om een opvanglocatie.
Niet in Dordt gelukkig. We kunnen het hier prima aan.