Papendrecht lijkt vastbesloten zichzelf op de kaart te zetten als het bestuurlijke equivalent van een kettingbotsing: pijnlijk, maar onmogelijk om níét naar te kijken. Terwijl inwoners wachten op oplossingen voor woningbouw, verkeersdrukte, veiligheid en een gemeentehuis dat eindelijk eens rust uitstraalt, zijn VVD, PVV en Onafhankelijk Papendrecht vooral druk met hun ongegeneerde jacht naar bestuurlijke macht.
Want daar staat ineens Nikita de Ruiter, bekend van ordinaire Facebooktirades en misselijk makende protestpetities. Ze wordt – ik vermoed vooral door zichzelf – opeens serieus genoemd als mogelijk eerste PVV-wethouder van Nederland. Dat is ongeveer alsof iemand na drie boze reacties op Buienradar meteen wordt benoemd tot hoofd van het KNMI. Bestuurservaring? Nee joh, hooguit enige vaardigheid in het aanjagen van woede en het framen van politieke tegenstanders via (haar favoriete arena) de sociale media. Gaat iemand van dát niveau straks écht een gemeente besturen?
En juist nu kan Papendrecht zich zo’n politieke klucht niet veroorloven. De gemeente staat voor ingewikkelde keuzes over woningbouw, leefbaarheid, voorzieningen en financiële druk. Dan heb je bestuurders nodig die kunnen verbinden, onderhandelen en verantwoordelijkheid nemen en zeker geen wannabee-politici die in een permanente staat van verontwaardiging verkeren.
Mister Onafhankelijk Papendrecht, Ruud Lammers, doet ondertussen alsof niemand een geheugen heeft. Jarenlang hield hij samenwerking met de PVV nadrukkelijk buiten de deur; principes, bestuurlijke betrouwbaarheid, verantwoordelijkheid: het klonk allemaal prachtig, totdat het wethouderspluche begon te lonken en ineens blijken zijn overtuigingen verrassend elastisch.
En de VVD? Die gedraagt zich alsof eerdere samenwerkingen met de PVV een doorslaand succes waren… alsof chaos, ruzie en bestuurlijke brokstukken niet steevast het eindstation waren van dit soort malle gelegenheidscoalities.
Het wrange is dat inwoners ondertussen mogen toekijken hoe persoonlijke ambities belangrijker lijken geworden dan degelijk bestuur, bestuurlijke rust en geloofwaardige politiek voor iedereen.
Als dit werkelijk (en ik citeer de informateur) de ‘meest realistische eerste stap’ moet voorstellen, dan zegt dat vooral iets over hoe schrikbarend laag de politieke lat in Papendrecht inmiddels ligt.