Wie mij een beetje kent, weet dat ik liever hoopvol dan zuur ben. Alleen soms maakt één specifieke plek het je wel héél moeilijk om optimist te blijven. De Drievriendenhof, bijvoorbeeld; dat ooit zo levendige overdekte dorpsplein waar je kaas, vis, speelgoed en een praatje kon halen, is al jaren een kille corridor waar zelfs je schaduw weigert om mee te lopen. En nu komt daar dus kledinggigant TK Maxx. Dat zegt me verder niks hoor; ongetwijfeld is het een prima winkel, maar wie denkt dat één modeketen dit winkelcentrum gaat redden, gelooft waarschijnlijk ook dat je een lekkend dak oplost met een paraplu.
Want het probleem van de Drievriendenhof is niet zozeer het aanbod, maar het ontbreken van sfeer. Dat begon al toen de historische doorgang naar de Linden- en Museumstraat werd opgeofferd voor Primark. Een fout die we nu, tien jaar later, nog steeds aan het uitzweten zijn. Primark is weg, de passage is dicht en de Drievriendenhof is vandaag de dag een tochtgat dat zelfs op zonnige dagen somber blijft.
En toch – hier komt mijn hardnekkige hoop – geloof ik dat het anders kan. Niet door nóg een grote keten binnen te slepen, maar door terug te keren naar wat wél werkte, namelijk licht, lucht, lokale ondernemers en leven.
Ik zeg: heropen die doorgang. Niet morgen, maar gisteren… niet als sluitpost van een vastgoeddeal, maar als erkenning dat Dordrecht beter verdient dan een winkelcentrum dat voelt als een nooduitgang.
Maak van de Drievriendenhof weer een plek van waar je graag doorheen loopt…met  een versmarkt, een pleintje en een koffiehoek waar Dordtenaren elkaar ontmoeten. Alleen zó komt er weer wat leven in deze comapatiënt.
En natuurlijk kan TK Maxx een aanwinst zijn, maar een aanwinst is uiteindelijk geen oplossing. Dat de Drievriendenhof nieuwe huurders nodig heeft snap ik best, maar wat het vooral nodig heeft is een ziel.
Als dat lukt volgt de rest vanzelf.