De SP in Dordrecht heeft vorige week schriftelijke vragen gesteld over de salarisverhoging van burgemeester en wethouders. Dat mag. Sterker nog: daarvoor zit een oppositiepartij nou juist in de raad… om veel ‘lastige’ vragen te stellen.
Toch bleef ik na het lezen van het bericht met een wat ongemakkelijk gevoel achter. Nee, niet zozeer vanwege die vragen op zich, maar vanwege de suggestie die erachter schuilt. Alsof burgemeester en wethouder in Nederland dagelijks met een door lakeien bemenste Gouden Koets op het werk verschijnen… alsof ze qua salariëring ergens tussen een hedgefondsmanager en een internationaal vermaarde voetbalspits bungelen.
Dat beeld klopt namelijk écht niet.
Toegegeven, burgemeesters en wethouders in dit land verdienen een meer dan behoorlijk salaris en daar kún je natuurlijk principieel op tegen zijn. Zeker nu veel mensen momenteel de grootste moeite hebben om hun boodschappenkar zonder hartverzakking langs de kassa te krijgen. En politici mogen – ja, ook als het om inleveren gaat – best het goede voorbeeld geven. Daar vált iets voor te zeggen.
Maar besturen is ook een vak. Een wethouder beslist over begrotingen van honderden miljoenen, woningbouw, jeugdzorg, veiligheid en infrastructurele hoofdpijndossiers. Een burgemeester staat midden in crises, demonstraties, geweldsincidenten en rampen. Het zijn geen erebaantjes met een sleutel van de stad en een zilveren schaar om lintjes door te knippen.
Vergeleken met hun collega’s in Duitsland, België en Scandinavië zijn Nederlandse bestuurders bovendien helemaal geen Europese grootverdieners en in het bedrijfsleven verdienen mensen met vergelijkbare verantwoordelijkheden zelfs vaak het dubbele.
Dat maakt de vragen van de SP niet onterecht. Integendeel. Politiek hoort ook over symboliek te gaan… over de vraag welk signaal je afgeeft wanneer de benzine, de huur en de boodschappen opnieuw duurder worden.
Alleen zou ik willen dat de discussie dáárover ging; niet over de karikatuur van de graaiende bestuurder, maar over de vraag hoeveel goed bestuur ons eigenlijk waard is.
Want goedkoop bestuur klinkt aantrekkelijk… tót je er een krijgt.