Het blijft een prachtig soort absurditeit: in een tijd waarin Maas en Merwede zich gedragen als dorstige sloten, bereiden wij ons in Dordt voor op een evenement dat draait om… te veel water.
Eind september barst hier het Festival voor de Vloed los, een tiendaags spektakel dat ons moet klaarstomen voor het moment dat het water ons tot aan de kruin staat. In de Kunstkerk kun je straks kijken naar installaties over stijgende zeespiegels, op het Energieplein leer je hoe je je huis waterbestendig maakt en op het Groothoofd staan experts klaar om je uit te leggen hoe je een noodpakket samenstelt om het op zolder een tijdje uit te houden als je bankstel beneden ligt te watertrappelen.
Maar wie nu aan Het Bolwerk staat ziet drie rivieren die zich gedragen als uitgeputte recreanten na een snikhete Vierdaagse. Het binnenwater staat hier inmiddels dermate laag dat de historische schepen straks op hun buik liggen te wachten tot iemand ze een glas water aanbiedt. En op de Staart kun je de bodem van de Wantij nog nét niet zien glimmen.Vloed? Serieus?
Het contrast is zó groot dat je het bijna zou verwarren met een kunstproject van het festival zelf. Alsof de natuur ons een Dordtse practical joke levert: wij rennen straks rond met folders over overstromingsgevaar, terwijl het water zich momenteel vooral terugtrekt.
Maar ja, we leven nu eenmaal op een eiland dat al eeuwen balanceert tussen verzuipen en verdrogen. We zijn een stad die het ene moment bang is voor natte voeten en het andere moment voor scheuren in de klei. En dus organiseren we een vloedfestival terwijl de rivieren beneden ons smachten naar een regenbui die maar niet komt.
En dus lopen we straks weer braaf langs zolders, installaties en workshops, terwijl de rivieren beneden ons zachtjes smachten naar heftige regenbuien,
Dordrecht is nu eenmaal een stad van water… ja, zelfs als het er even niet is.