De bezwaarschriftencommissie is het bestuurlijke equivalent van de VAR. Geen rechter, maar wel een gezaghebbend clubje juristen dat uitzoekt of een gemeente juridisch fatsoenlijk heeft gehandeld. Meestal haalt zo’n commissie de voorpagina niet; tenzij ze iemand vertelt dat hij naar miljoenen euro’s (aan gemeenschapsgeld) kan fluiten. Iemand als Arie van Pelt bijvoorbeeld. Die krijgt namelijk niet zijn geëiste miljoenen voor het afblazen van villawijk Belthure Park in 2016. Terecht, in mijn ogen want het Belthure-dossier past naadloos in het levenswerk van deze projectontwikkelaar, die ik ooit omdoopte tot Rupsje Nooitgenoeg. Eerst grondposities veiligstellen, vervolgens hopen dat bestemmingsplannen de waarde omhoog stuwen en als het anders loopt de rekening bij de gemeenschap neerleggen. Dat is geen ondernemerschap… dat is verliezen in het casino en vervolgens de rekening bij de croupier neerleggen.
Wie de Dordtse geschiedenis van Van Pelt overziet, ziet geen incident maar een patroon. Denk aan het ANWB-pand aan de Spuiboulevard. Jarenlang gebeurde hier vrijwel niets. Altijd was er wel een excuus: corona, de bouwcrisis, Oekraïne. Waar het destijds écht om draaide was het feit dat Van Pelt hoger en breder wilde bouwen dan hem was toegestaan. Meer vierkante meters leveren immers meer geld. En wat deed van Pelt toen hij zijn goddelijke zin niet kreeg? De gemeente tot wanhoop drijven door een tijdje helemaal niks te doen. Datzelfde spelletje blufpoker speelt hij nog altijd met het Teerlinkpand aan de Kalkhaven. Jarenlang keek Dordrecht toe hoe dit monumentje verder aftakelde, terwijl Van Pelt (die hier liever een lucratief luchtkasteeltje neerzet in plaats van het op te knappen) rustig achteroverleunde. Chantage als verdienmodel, zeg maar.
Nu is er dus opnieuw een hoofdstuk bijgeschreven. Van Pelt dacht miljoenen te kunnen incasseren omdat een dit villaplan niet doorging. No way, zegt de commissie… gewoon een gevalletje gegokt en verloren.
En dus eindigt opnieuw een hoofdstuk uit het dikke boek van Rupsje Nooitgenoeg. En eerlijk gezegd smaakt dit hoofdstuk voor veel Dordtenaren mierzoet.
