Ik wandel graag door mijn stad, maar vraag me steeds vaker af of ik binnenkort niet een helm met achteruitkijkspiegel en wat kniestukken moet gaan aanschaffen. Nee, niet vanwege loszittende stoeptegels of een vorderende leeftijd, maar vanwege fatbikers die je tegenwoordig op wandelstraten bij voortduring rakelings passeren… alsof je een hinderlijk obstakel bent op hún racebaan.
En wat doet het gemeentebestuur? Dat wil voorzichtig experimenteren met een verbod op één locatie. Ja hoor… één postzegel. Dáár zitten we op te wachten.
En nu weet ik best dat niet álle fatbikers verkeershufters zijn, maar wie regelmatig door de binnenstad wandelt, begrijpt dat mijn ergernis niet uit de lucht komt vallen. Met opgevoerde motoren, onverwachte manoeuvres en soms meerdere (soms piepjonge) personen op één fiets wordt de openbare ruimte voor voetgangers steeds vaker een hindernisbaan.
De VVD wil daarom op meerdere plekken kunnen ingrijpen en dat vind ik een uitstekend voornemen. Enschede heeft al een fatbikeverbod in de binnenstad en Amsterdam in het Vondelpark. Dordrecht hoeft het wiel dus niet opnieuw uit te vinden.
Natuurlijk moet een verbod juridisch deugen en handhaafbaar zijn en toegegeven… in Enschede bleek (en blijkt) dat nog een hele klus. Maar dat is geen reden om hier achterover te leunen. Regel het goed en zorg dat er gehandhaafd wordt. Louter een verbodsbord neerzetten en vervolgens niemand sturen, is bestuurlijk cabaret.
Want zo’n  experiment op één locatie klinkt vanuit juridisch oogpunt misschien verstandig, maar intussen neemt de overlast hier met de week toe. Experimenteren kost tijd… tijd waarin bewoners moeten blijven wegduiken en hopen dat het goed gaat.
Het is nu tijd om spijkers met koppen te slaan. Ik zeg: geen proefjes, geen rapporten en geen bestuurlijk gepolder meer. Ik verwacht van dit gemeentebestuur dat het gewoon ingrijpt als de openbare ruimte onveilig wordt.
Tot dusver vind ik het beleid ten opzichte van leegschedeltjes op dikke banden in ‘mijn’ stad op z’n zachtst gezegd nogal dunnetjes.