De mooiste vakantieweek beleefde ik op dit eiland


GroetenuitDordrecht
Terug van weggeweest, volledig uitgerust en onnoemelijk veel zin in een nieuw seizoen columns schrijven. Het was een goeie beslissing om dit jaar eens in eigen land te blijven. Deze vakantie, die zich deels op Texel en deels op en aan het Schildmeer in Noordoost Groningen afspeelde, was er eentje zonder enige vakantiestress: géén gedoe op vliegvelden, geen Duitse files, géén Franse tolpoortjes en geen Spaanse obers. Nee, deze vakantie was er een van Hollandse wind, van etentjes in strandpaviljoens (waar Blafmans ook welkom was), van mooie zonsondergangen, van Texels bier, van Groningse metworst met jenever en van vakantiehuisjes die voor de volle honderd procent waarmaakten wat ze in de folder ‘beloofden’. Dordrecht leek, vanuit noordelijk Nederland, ineens zoveel verder weg dan in eerdere jaren vanuit buitenlandse vakantieoorden. Maar de allermooiste van mijn drie vakantieweken beleefde ik op mijn eigen eiland, waar mijn, ietwat aan slijtage onderhevige liefde voor stad en streek weer werd aangewakkerd door een lang geleden naar Amerika geëmigreerde voormalige plaatsgenoot. Hij was voor even terug in Nederland en had mij tot zijn persoonlijke gids gebombardeerd. En tja, wat ga je doen met iemand die maar drie dagen de tijd heeft? Precies, zélf de toerist uithangen. Een greep uit onze activiteiten in willekeurige volgorde: een tochtje met de fluisterboot, een wandeling door De Elzen (mét Blafmans), een hapje op Scheffersplein, een rondje markt, een ijsje bij Talamini, een bezoek aan het Dordrechts Museum inclusief naborrel in tuin, een scootertoertje langs de Graafstroom, een late lunch in Villa Augustus en ‘doorzakken’ met zicht op drie rivieren. En daar, aan een tafeltje bij Jongepier, vroeg ik hem wat nou het meeste indruk gemaakt had. ,,Eigenlijk vond ik alles schitterend, maar het mooiste moment beleefde ik tijdens de Pasar Malam. Toen die man van de Blue Diamonds Ramona zong en al die mensen begonnen mee te zingen, tja, toen had ik het even moeilijk, want ineens drong tot me door wat ik al die jaren gemist had. Dat typisch Dordtse sfeertje, die gezelligheid… dat hebben we niet in Wisconsin.’’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s