Geschenk


vrijheidHelemaal eens met RTL-nieuwslezer en plaatsgenoot Antoin Peeters die zich openlijk verbaasde over het feit dat de films in Kinepolis afgelopen donderdag om klokslag 20.00 uur ‘gewoon’ door draaiden. Antoin sprak zich daarover op Twitter nog enigszins diplomatiek uit, want ik denk dat hij zich daar, net als ik, gewoon mateloos aan ergerde. Ik stond me op datzelfde tijdstip namelijk ook mateloos te ‘verbazen’ in dat kleine parkje in Sterrenburg I, vanwaar ik het autoverkeer over de Leeuwstraat zo meedogenloos zag doordenderen. Slechts één persoon had de moeite genomen om zijn auto aan de kant te zetten… een jonge knul trouwens. Hij ging nog keurig naast zijn auto staan ook. Op datzelfde moment zag ik een pizza-bezorger in een van de flats aan de Leeuwstraat op de bel in de portiek drukken. En nee, dat zal ongetwijfeld geen boze opzet van die jongen geweest zijn, maar ik vroeg me wél af waarom zijn werkgever hem niet even vooraf geïnstrueerd had over die bijzondere twee minuten.
Mocht u zich afvragen wat ik om acht uur in dat parkje deed? Dat zit zo: mijn moeder (nu 83) is op 4 mei jarig en dan is het in haar woning aan het Sterrenwiel altijd een drukte van belang. Wie vóór achten binnen is neemt in gezamenlijkheid die twee minuten stilte in acht… zo gaat dat al jaren in onze familie. Ik kies er meestal voor om wat later binnen te komen, simpelweg omdat ik er de voorkeur aan geef om dan even alleen te zijn. Mijn momentje in het park stond dit keer, meer dan ooit tevoren, in het teken van dankbaarheid aan diegenen die destijds hun leven gaven voor onze vrijheid. Dankzij hun ‘geschenk’ heb ik mijn twee kinderen, die sinds kort allebei officieel volwassen zijn, mogen opvoeden en mogen zien opgroeien in een stukje wereld waarin angst, geweld en honger niet de boventoon voeren. Da’s geen vanzelfsprekendheid en ik weet dat zij dat allebei ook niet als zodanig ervaren. Niet alleen hun welzijn, maar ook hun besef stemde mij gelukkig en juist dáár werd ik even héél stil van.

Advertenties