Rust


drunk5Een ouwe junk in een damesjurk duwt een fiets met aanhanger voort en beledigt iedereen die hem in de ogen kijkt. ,,Zie je het goed joh?’’ Naar zijn aanhanger mag je al helemáál niet kijken, want daarop ligt zijn volledige leven; een torenhoge stapel van dekens, kranten, boeken en ouwe kleren die hij de afgelopen maanden bijeen gegaard heeft. Op en onder die dekens slaapt hij ’s nachts… vroeger meestal naast de Antoniuskerk en tegenwoordig in doodlopende steegjes achter Sarisgang en Vriesestraat. ,,Nieuwe aanhanger?’’ vraag ik. Mij kan hij wel velen, want ooit interviewde ik hem voor de krant en dat artikel met foto (hij poseerde destijds in een tweedelig Schots ensemble met rode laklaarsjes) heeft hij uitgescheurd en gebruikt hij als een soort identiteitsbewijs. ,, Ja, mooi he? Hij is nog beter dan de vorige.’’ Ik steek mijn duim omhoog en hij loopt verder. Ik herinner me nog goed hoe verdrietig hij was toen iemand zijn vorige karretje, met lading en al, in de hens had gestoken.
In de verte jankt een sirene en Blafmans jankt aandoenlijk mee. We zijn op weg naar de supermarkt en op het plein, waar de openluchtreceptie immer voortduurt, probeert een Antilliaanse reus me de ouwe printer te verkopen die ik zelf eerder die dag in de weggeefkast gezet heb. ,,Goed dingetje hoor’’,  verzekert hij me. ,,Hij werkt nog prima.’’ Ik schiet in de lach en zeg: ,,Hoe weet jij dat nou? Volgens mij heb je zelfs geen flauw idee wat het is?’’ Hij lacht twee gouden tanden bloot en zegt: ,,Tuurlijk wel, da’s een papiervernietiger.’’
Nu is het weer mijn beurt om te lachen want ergens heeft hij nog gelijk ook. ,,Je moet je A4-tje er kaarsrecht inzetten, want anders maakt ‘ie er pulp van’’, zeg ik tegen hem, maar die boodschap, tevens de reden dat ik dat wat onhandige maar verder goed werkende ding in de weggeefkast gezet heb, komt niet over.
Never a dull moment in de binnenstad en ik vind dat heerlijk… meestal. Straks gaat het regenen en keert de rust terug in mijn buurtje. Oók lekker.

Advertenties