Hij is, naar eigen zeggen, al een halve eeuw met pensioen, maar getallen moet je bij Ab nooit letterlijk nemen. Feit is dat hij inmiddels wel bijna de 90 aantikt, dus zó overdreven was zijn bewering nou ook weer niet. Ab mag nu eenmaal graag een beetje overdrijven. Vorige week in de Dirk klaagde hij nog vol dramatiek over de prijs van een biefstukje. ,,Zo, die is duur. Daar mot je een hypotheek bij nemen joh…’’
Ik ken hem uit de tijd dat ik een vakantiebaantje bij V&D had. Daar had hij me op mijn eerste werkdag uren achtereen naar een ‘plintentrappie’ laten zoeken en ik, nét 17, trapte er nog in ook. Ik voelde me écht een ui na die vergeefse zoektocht, maar Ab maakte dat goed met een weldadige lunch in het V&D-restaurant. ,,Nu heb je in één ochtend het hele bedrijf leren kennen. Da’s mooi meegenomen toch?’’
Vandaag op de markt ziet hij er nogal kleurrijk uit voor een senior: zijn gele, mouwloze hemd, groene korte broek en rode petje vormen een bijna oogverblindend contrast met zijn spierwitte lijf. ,,Nou Ab, je staat er gekleurd op vandaag. Ik krijg er bijna lasogen van,’’grap ik. Ab kan er niet om lachen. ,,Man, hou op. Het is bloedverziekend heet… minstens vijftig graden denk ik. Ik heb vanochtend drie uur gezocht naar een korte broek en dat hempie was héél modieus hoor in de jaren zeventig.’’
Dan breekt toch de lach bij hem door: ,,Ach, weet je… als je eenmaal mijn leeftijd bereikt hebt kan het je geen moer meer schelen wat een ander van je vindt.’’ Ik geef hem groot gelijk.
Vlakbij de viskraam, waar we zojuist een harinkje bestelden, lijkt hij te struikelen. Ik schrik en grijp hem bij z’n arm. ,,Wat gebeurde er?’’ vraag ik bezorgd. Dan kijkt Ab me grijzend aan en zegt: ,,Hè, verdorie… die plintentrappies ook overal.’’
,,Uitje d’r bij?’’ vraagt de visboer.