Totale chaos en een schrikbarende angstcultuur bij de Sociale Dienst Drechtsteden (SSD). Mijn krant ‘opende’ er gisteren mee en ik voorspel dat we aan de vooravond staan van een feuilleton in zevenendertig delen. Ik bedoel: hier komen straks nog heel veel aapjes uit dito mouwtjes, want de SSD, zo blijkt, is ziek… doodziek zelfs.
Bij deze intergemeentelijke dienst (de SSD ‘bedient’ zeven gemeenten in deze regio) rommelt het al een tijdje en ik was inmiddels al op de hoogte van het feit dat er een zogeheten brandbrief (lees noodkreet) van medewerkers aan de betrokken gemeenteraden aan zat te komen. Uit die brief, die ik gisteren uitvoerig heb doorgespit, blijkt vooral de wanhoop van heel veel goedwillende ambtenaren die zich nog nét niet in dictatoriaal Noord Korea gewaand moeten hebben: de dienst functioneert voor geen meter, is zwaar onderbezet, er worden volledig onlogische beleidskeuzes gemaakt en wie ook maar een beetje kritiek durft te uiten wordt door de ‘bedrijfsleiding’ geïntimideerd of buitenspel gezet.
Een van de zaken die mij in de noodkreet van het SSD-personeel het meest opvalt is dat de briefschrijvers wel héél duidelijk aangeven dat zorgfraude in deze regio eigenlijk al een tijdje niet meer wordt aangepakt. Dat heeft, zo heb ik begrepen, vooral te maken met het feit dat de afdeling Handhaving (verantwoordelijk voor het opsporen van allerlei vormen van uitkeringsfraude) door de SSW-leiding inmiddels nagenoeg volledig zou zijn ontmanteld. Waarom? Geen idee eigenlijk. Op die vraag hoop ik snel een antwoord te vinden, alsmede op de vraag hoe zo’n kennelijk structurele beleidsramp, onder het oog van maar liefst zeven Drechtstedelijke gemeenteraden en even zoveel colleges, toch in hemelsnaam zo lang kon voortwoekeren. SSW-directeur David van Maanen is inmiddels, hangende een aangekondigd extern onderzoek, op non-actief gezet, al luidt het officiële verhaal dat hij uit eigen beweging ruimte maakt om dat onderzoek niet in de weg te zitten. Sympathiek toch? Of klink ik nu ál te cynisch?