Het is alweer een week geleden dat demonstranten van Extinction Rebellion zich, vol hoop op een betere wereld, vastketenden aan de hekken van Chemours. In die week begon zich in mijn bovenkamer, een vorm van ergernis te ontwikkelen die er nu tóch even uit moet. Ik heb me namelijk zéér gestoord aan de reactie van Chemours op deze demonstratie. Het bedrijf beklaagde zich namelijk met het argument dat de ER-actie niet vreedzaam zou zijn.
Je moet het gore lef maar hebben; al zestig jaar vergiftig je stelselmatig je leefomgeving en pas vanaf het moment (jaren geleden alweer) dat deze krant en het nieuwsplatform Follow The Money je milieumisdaden aan het licht brengen straal je zomaar ineens het evangelie uit dat het welzijn van de planeet je zéér aan het hart gaat. De praktijk wijst het tegendeel uit… het vergiftigen van grond en water door Chemours gaat immers volcontinu door en nog altijd probeert deze giga-vervuiler op alle mogelijke manieren te voorkomen dat het schoner moet werken; nagenoeg elke bestuurlijke poging om de wetgeving aan te scherpen wordt door de bedrijfsleiding immers voortdurend bestreden door naar de rechter te stappen. En toen het waterleidingbedrijf Oasen aantoonde dat het praktisch gezien best mogelijk is om alle PFAS uit water te zuiveren, blijft Chemours ‘ijzerenheinig’ volhouden dat zoiets op productieschaal niet haalbaar is.
Het verschil tussen een draaideurcrimineel en Chemours is dat de draaideurcrimineel doorgaans een aan lager wal geraakt individu is, dat niet de kwaliteiten en de middelen heeft om zich aan zijn criminele bestaan te ontworstelen. Die kwaliteiten en middelen heeft Chemours, waar het geld tegen de plinten klotst, wél. Alleen al dáárom kan ik niet anders dan Chemours beschouwen als een criminele organisatie, aangezien dit bedrijf er al sinds jaar en dag in slaagt om, over de rug van de samenleving, zo veel mogelijk geld te verdienen.
Wordt zoiets in justitiële kringen niet aangeduid als ondermijning?