De column die u nu leest heb ik geschreven in een vakantiehuisje in een Limburgs bos en laat dat nou nét hetzelfde huisje zijn waarin ik ruim vijftien jaar geleden, van de regionale hoofdredactie het telefonische verzoek kreeg om een dagelijks kroniekje voor deze krant te schrijven. Waarover dan? Tja, goed beschouwd eigenlijk over het reilen en zeilen van een middelgrote stad en haar inwoners… meer dan dát is het eigenlijk niet. En zo zag ik het aanvankelijk ook: elke dag weer ‘gewoon’ schrijven over wat je leest, hoort of meemaakt en dáár dan ‘je persoonlijke lichie’ over laten schijnen.
Toch bleven er, tijdens dat Limburgse midweekje van vijftien jaar terug, allerlei vragen door mijn hoofd suizen: is Dordt eigenlijk wel groot en boeiend genoeg voor een zes keer per week een column? Ga je zoiets langer dan een jaar volhouden? En hoe blijf je dan met een eh… fris oog naar de plaatselijke samenleving kijken?
Nu, gezeten in een hottub in de tuin van datzelfde huisje, kom ik tot de conclusie dat ik er vandaag de dag eigenlijk nog nét zoveel plezier in heb als op de dag dat ik begon. Mocht die lol er (voor de lezer of voor mijn persoontje) op enig moment van af zijn, dan is het kennelijk klaar en daar zal ik dan verder ook niet over gaan lopen morren.
Alleen dát gevoel heb ik, althans van mijn kant uit, vandaag de dag nog altijd niet en uit de leesonderzoeken die ik zo nu en dan onder ogen krijg, mag ik opmaken dat de abonnees van deze krant me vooralsnog óók nog niet serieus richting de achterdeur willen manoeuvreren. Mocht het echter een keer wél zo ver komen dan kan ik me daar, na in dit vak ruim veertig jaar een boterhammetje te hebben verdiend, dus prima bij neerleggen. Tot die dag ga ik moedig voorwaarts.
Heb ik trouwens nog iets gemist, de afgelopen week?