Alblasserdam… het pittoreske dorp waar men voorheen vooral schepen bouwde en psalmen neuriede, is veranderd in een miniatuurversie van het computerspel Grand Theft Auto met fatbikes als vluchtauto’s en Snapchat als martelwerktuig. De sfeer? Black Mirror in de polder.
 Fatbikes, bestuurd door pubers met het moreel besef van een fruitvlieg en het temperament van een pitbull in een kattencafé zijn er de voertuigen van het kwaad en Snapchat is het strijdtoneel waar reputaties levend worden gevild. De Witte Brug is vandaag de dag een soort kruising tussen een Romeinse arena en een TikTok-contentfabriek. 
Maar waar zijn de opvoeders dan, hoor ik u denken? Tja… ik vrees vooral bezig methun smartwatch in ademhalingsmodus. Als zoonlief z’n klasgenootje tot origami mept, noemen ze het geen geweld, maar ‘een energetische ontlading van diep verscholen frustratie.’ Grenzen? Die zijn volgens papa een patriarchaal overblijfsel uit het industriële tijdperk. En consequenties? Die trillen niet lekker met de aura van het gezin. Intussen wordt het kind een expert in manipulatie, nog voordat het zijn eigen veters kan strikken.
 En wat doet de gemeente? Die komt opdraven met een persverklaring die klinkt alsof er zojuist een bloempot is omgevallen. ‘Nee écht… we nemen dit héél serieus.’ Het klinkt zo geloofwaardigheid als een horoscoop op een pizzadoos.
 En de scholen? Die zijn het nieuwe ministerie van twijfel. In plaats van orde, krijg je een 42-sheets tellende presentatie over sociale veiligheid met regenboogkleuren en cartoonfiguren. 
Het is, zo zie ik dat althans, de hoogste tijd voor pedagogisch paramilitair optreden. Wat Alblasserdam nodig heeft zijn grenswachters in docentenjas, ouders die fatbikes met een fietsslot én een morele instructieboekje in de schuur zetten, en jongerenwerkers die niet ‘een luisterend oor’ bieden maar een corrigerende schop onder het zitvlak… figuurlijk dan, natuurlijk.
 De Alblasserdamse editie van Black Mirror krijgt immers nooit meer een happy end als je nu het script niet herschrijft met botte eerlijkheid en een gezonde dosis pedagogische agressie.