Dordrecht-West staat weer eens op de kaart. Niet vanwege een nieuw park, een frisse wijkvisie of een jubelende wethouder, maar omdat de GGD heeft vastgesteld dat in postcodegebied 3317 maar liefst 56 procent meer longkanker voorkomt dan gemiddeld. Bij vrouwen is dat zelfs 67 procent meer. Da’s geen nuanceverschil… da’s een rooksignaal dat je vanaf de Moerdijkbrug kunt zien.
De GGD noemt het ‘een samenspel van factoren.’ Dat klinkt vriendelijk, bijna gezellig. Alsof longkanker een soort buurtbarbecue is waar iedereen iets meeneemt: roken, luchtvervuiling, asbest, stress, lage inkomens. Dordt-West heeft het allemaal.
En eerlijk is eerlijk: het bericht kwam niet als een donderslag bij heldere hemel. Wie de statistieken van de afgelopen jaren volgde, weet dat drie Dordtse wijken structureel al decennia slechter scoren op gezondheid, welvaart en levensverwachting. Wielwijk, Crabbehof en (delen van) Oud‑Krispijn zijn gewoon plekken waar mensen gemiddeld eerder ziek worden, eerder overlijden en waar de overheid al decennia lang pleisters plakt op wonden die dieper zitten dan het asfalt van de A16.
Dus wat nu? Moet de snelheid op de A16 omlaag? Zou kunnen. Al helpt het misschien nóg meer als de geluidswal – die inmiddels meer gaten vertoont dan een Zwitserse kaas – eindelijk eens wordt opgeknapt. Of verhoogd. Of verdubbeld. Of desnoods vervangen door een muur van kamerplanten, als het maar íets doet tegen de fijnstof die al vele jaren volcontinu wordt meegeleverd.
Meer groen in de wijk? Ja graag. Bomen filteren lucht, verlagen stress en nodigen uit tot bewegen. En bewegen is weer goed tegen… nou ja, bijna alles wat Dordt-West nu te veel heeft.
Maar het begint met iets anders: erkenning. Niet wegmoffelen, niet relativeren, maar hardop zeggen dat sommige wijken structureel ongezonder zijn. En dat dit geen natuurverschijnsel is, maar slap beleid. Want wie de cijfers ziet en niets doet, kiest ervoor om weg te kijken.
En wegkijken blijkt hier al té lang het grootste gezondheidsrisico.