We gaan dus daklozen tellen. Officieel. En da’s nodig… hoog tijd zelfs.
Op 12 mei trekken in onze regio niet zomaar wat vrijwilligers eropuit, maar een stoet aan organisaties: het Leger des Heils, sociale wijkteams, jongerenwerkers, woningcorporaties, buurthuizen, huisartsen, scholen, kerken en moskeeën. Het zijn immers die instanties die precies weten wie er tussen de kieren van ‘het systeem’ bivakkeren.
Het doel is simpel en pijnlijk tegelijk: zichtbaar maken wat nu nog half verscholen is, Je kunt immers aan de gezichten van de mensen die we dagelijks op straat tegenkomen niet altijd zien dat de naderende nacht voor hen met angstige vraagtekens omgeven is. We hebben het hier dus niet alleen over die mensen die altijd al in een nachtopvang slapen, maar voorál ook over verborgen daklozen; over de man die na zijn scheiding al maandenlang in zijn autootje overnacht, over de jonge vrouw die al jaren van vriendin naar vriendin pendelt om daar op de bank te crashen, over tentbewoners in de Merwelanden, over bewoners van garageboxen en autowrakken op industrieterreinen en over ‘slaapzak-overlevers’ in trappenhuizen van parkeergarages.
In al die ‘categorieën’ ken ik (als binnenstadsbewoner) op z’n minst één of twee personen. Vroeger waren dat uitzonderingen, maar inmiddels al lang niet meer. En het ergste is: we beginnen eraan te wennen.
Goed dus dat we serieus gaan tellen, maar laten we niet doen alsof tellen een oplossing is. De echte vraag is: wat doen we daarna?
We kunnen beginnen met iets radicaals eenvoudigs, namelijk woningen bouwen die mensen zich kunnen veroorloven… niet over tien jaar, maar nu. We moeten ook meer opvangplekken creëren en de regels versoepelen die mensen maandenlang laten wachten op hulp. Verder moeten we stoppen met bureaucratisch pingpongen waarbij niemand zich echt verantwoordelijk voelt.
We beginnen namelijk trekjes van een derdewereldland te vertonen. Niet dat we arm zijn, maar omdat we toestaan dat steeds meer mensen, ja óók in uw en mijn gemeente, onzichtbaar worden.