Dordrecht heeft een historisch kroonjuweel in handen, maar laat het vooral stof verzamelen. Ik heb het over Johan en Cornelis de Witt: twee Dordtenaren die de Republiek bestuurden, Europa beïnvloedden en tragisch eindigden in wat gerust de eerste grote politieke moord van ons land mag heten. En toch… we doen er toeristisch gezien ongeveer net zoveel mee als een vergeten folderrek in de hal van het gemeentehuis.
Toegegeven… er waren in het verleden indrukwekkende tentoonstellingen over de gebroeders in het Dordrechts Museum, maar ik bedoel het meer eh… structureel.
Kijk naar Stratford-upon-Avon, waar ze Shakespeare tot een complete industrie hebben verheven. Of Salzburg, dat Mozart zo handig uitvent dat je er zelfs chocolaatjes met zijn hoofd erop kunt kopen. En wij? Wij hebben Johan de Witt – een staatsman van wereldformaat, wiskundig genie, politiek strateeg – en we zetten hem, samen met broer Cornelis, vooral neer als decorstuk op de Visbrug, omgeven door fietsen, scooters en prullenbakken.
Op 20 augustus staan we daar weer stil bij de tiende herdenking van de moord op de broers. Dit dankzij de lokale radiomaker Ben Corino… onze onvermoeibare roepende in de woestijn. Hij probeert Dordt al jaren wakker te schudden: „Mensen, dit zijn ónze iconen!”
En hij heeft gelijk. Dit verhaal heeft alles: macht, intrige, oorlog, verraad, een opgehitste menigte… Netflix zou er moeiteloos drie seizoenen van maken. En juist daarom is het zo vreemd dat wij dit verhaal nog altijd niet inzetten als hét visitekaartje van de stad.
Ik zeg: waarom geen jaarlijks De Witt-festival, compleet met feesten, lichtshows, films, stadswandelingen, lezingen en speciale De Witt-biertjes (met dubbel t)? Ik wil toeristen horen zeggen: „Wát? Komen die jongens van De Witt hier vandaan? Dat wist ik niet!’’
Dordrecht mag best wat minder bescheiden zijn. We hoeven geen Salzburg te worden, geen Stratford… maar meer Johan (en Cornelis) als uithangbord zou ons uitstekend staan.
Geschiedenis leeft pas echt wanneer je haar durft te vertellen.