Dordtse humor


 

DordtBestaat er zoiets als Dordtse humor? Ik bedoel zoiets in de trant van Haagse, Amsterdamse, of Rotterdamse humor. Volgens mij is het antwoord: ja. Dordt heeft z’n eigen, typische humor. De logische vervolgvraag is dan: waaraan is typisch Dordtse humor te herkennen? De kern van Amsterdamse humor is volgens mij dat het zeer direct en vaak een beetje schuin is, terwijl in Den Haag grappen vaak ten koste van iemand gaan.

Voorbeeldje: ,,Zeg heb jij die verhuiskaart van Piet gezien?” Dit betekent dat Piet het tijdelijke voor het eeuwige gewisseld heeft.

Of: ,,Ken je Piet? Die heb een park op z’n buik…

Nee, die heb ik niet gejat uit een conference van Harrie Jekkers… die heb ik origineel van mijn Haagse ome Kees op wiens stevige schouders ik bijna veertig jaar geleden regelmatig naar het Zuiderpark ging om ADO te zien spelen. Als ome Kees ruzie had in het verkeer draaide hij zijn autoruit rustig omlaag en dan zie hij: ,,Zeg kluiveduiker… mot jij naar het Wilhelminagasthuis?

Rotterdamse humor heeft alles te maken met eenvoud. Toen aan Lee Towers, die aanwezig was bij de Rotterdamse première van de drie uur durende film In de ban van de Ring, gevraagd werd wat hij van de film vond, antwoordde hij met de legendarische woorden. ,,Ik vond het een hoop gedoe voor zo’n ringetje.” En toen Willem van Hanegem, als Feyenoord-trainer in spé, de vraag van een journalist moest beantwoorden, namelijk of hij nog wat had opgestoken op de trainerscursus, antwoordde hij: ,,Jawel… een sigaret.” Rotterdamse humor, al realiseer ik met dat Willem in Zeeland geboren is en dat hij in Utrecht is opgegroeid. Maar Willem is groot geworden in Rotterdam en dús Rotterdammer. Klaar.

Dan nog maar eentje van Willem… Roken is slecht! Vooral voor de gordijnen. Zalige eenvoud.

Dordtse humor heeft volgens mij alles te maken met de diepgewortelde verwachting dat iets bij voorbaat tot mislukken gedoemd is. Een Dordtenaar schept daar ook stiekempjes een beetje behagen in. Als het niet helemaal goed gaat is dat voor veel Dordtenaren een heimelijk genoegen.

fontein1De nieuwe fontein op het Statenplein is daar een goed voorbeeld van. Eerst doet dat ding het niet, dan een klein beetje en vervolgens loopt het halve plein onder water. Dordtenaren wíllen dat gewoon van dichtbij zien. Ze laten niet merken dat ze speciaal naar die fontein komen kijken, nee, ze zijn wel een beetje bot, maar dat laten ze liever nier merken. Ze komen toevallig langs, want… ze moesten tóch die kant op. Van binnen lachen ze zich een kriek, maar ze vertonen hun meest gestijfselde pokerface. Intussen zijn de opmerkingen niet van de lucht. Echt gehoord: ,,Mot je dat ding zien… een fontein met spuitproblemen. Hadden ze beter bij Christine le Duc voor de deur kunnen zetten. Had ie ’t vast beter gedaan.”

Small_fountainMaar ja, voor Dordtenaren is het ook nóóit goed. Toen de fontein eindelijk even goed functioneerde hoorde ik iemand zeggen: ,,Zonde van al dat water zeg! Ach ja, Dordtenaren. Ik zag er ook al een paar bij dat nieuwe kunstwerk aan het Stadskantoor staan. Dat ding geeft met lichtsignalen weer dat (en hoe hard) er binnen gepraat wordt. Een oudere Dordtenaar, handen in de zak, keek bedenkelijk omhoog en zei: ,,Je kan het nou in ieder geval zien als ze liggen te pitten.”

 Kees Thies

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s