Dordt stresst


thumbs-down-fat-ladyEven terug naar december. Kerstdrukte. Buitenwijkers trekken als lemmingen naar het centrum om zich perfecte kerstdagen bijeen te hamsteren. De jacht op voer en cadeaus is geopend. Het is druk… tè druk. Dordt Stresst en ík doe mee.
In een warenhuis druk ik op een knop van de lift en wacht geduldig. Een stevig gebouwde dame, gekleed in roze bungalowtent en getooid met dito oorwarmers, positioneert zich naast mij. Ze heeft gezien dat ik de knop al had ingedrukt… ik bedoel.. ze ziet me daadwerkelijk het knopje indrukken én het lampje van de knop brandt.
Met die situatie neemt de roze boterberg géén genoegen, want met een blik van ‘dat doe jij hélemaal verkeerd mannetje’ hamert ze nog een keer of zeven op de knop en tevreden over haar actie gaat ze triomfantelijk kijkend weer naast me staan. ‘kijk… zó doe je dat jochie!’, straalt ze overduidelijk uit..
Ik droeg op dat moment geen klompen, maar ik hoor er duidelijk een breken. Ik probeer de gedachtegang van de vrouw te volgen. Blijkbaar leeft ze in de veronderstelling dat die lift denkt: ,,O, o… er heeft iemand zeven keer héél hard op mijn knopje gedrukt. Nu moet ik toch écht haast gaan maken anders wordt er nog iemand boos. Straks pakken ze m’n op-en-neer-premie nog af.”
,,Zó, ík heb alles binnen!”, knort diezelfde volvette dame even later in een speelgoedwinkel tevreden terwijl ze haar zeventiende kerstcadeautje ingepakt en wel toevoegt aan de stapel in haar volgeladen boodschappentas op wieltjes. Ik kijk het mens dat, alleen al op basis van haar overgewicht, ongetwijfeld over een eigen postcode beschikt, wat chagrijnig aan omdat ze mij én nog twintig andere mensen, op z’n minst twintig minuten extra heeft laten wachten. Ze stond er namelijk op dat álle aangeschafte kerstpresentjes één voor een ingepakt werden en met zo’n blik van: ík heb er toch zeker recht op, want ik betaal toch?”, kijkt ze wederom ietwat te zelfgenoegzaam naar de lange rij achter haar. Wij, wachtende sukkels, fantaseren met ingehouden drift over dikke-dames-moord in velerlei varanten.
Ik hoor een symfonie aan geknars van vele tanden, inclusief de mijne. Dit alles nog nét overstemd door kneuterige kerstmuzak uit de luidsprekers in de winkel.
,,Inpakken?”, vraagt een geduldige caissière, als ik uiteindelijk met mijn cadeautje aan de beurt ben. ,,Nee hoor… geeft u mij maar een strook pakpapier mee”, antwoord ik iets te luid, in de hoop dat het naar buiten waggelende scharrelvarken de boodschap nog nét even mee krijgt. Of de kat ook daadwerkelijk is aangekomen zal ik nooit weten. Mijn kerstgevoel ligt aan diggelen. December is nu eenmaal niet mijn lievelingsmaand.
Maar goed, het is januari en we kunnen weer gewoon doen. Ik wens u dan ook een zuurvrij en stressloos nieuwjaar toe.

Advertenties