Dordtse kleuren: Wibra en Zeeman


sync_with_colors_animated_by_alpin_jNu word ik niet gauw kwaad, maar ik verschoot onlangs wel van kleur. Eerst stokte mijn adem en werd ik langzaam blauw,vervolgens rood van woede en inmiddels zie ik groen en geel van ergernis. Ik kan namelijk heel slecht tegen dat gemier en gezever over de zogeheten Dordtse kleuren.
Een paar jaar geleden ontstond in Dordt een soort werkgroepje van architecten met een matig huwelijk die, in overleg met wat bemoeizuchtige typjes uit de gemeentehoek, over kleuren in deze stad gingen zeuren. Dat leidde tot een zogeheten Dordtse kleurenwaaier, ofwel een paar velletjes met kleurstellingen, zoals je die ook wel eens bij de Gamma of de Praxis onder je neus krijgt als je de muren weer eens een schilderbeurt wil geven. Jawel… daar was over nagedacht: Itz Wit, Witsen Geel, Engelse Oker, Nachtblauw en Zwarte Dodekop.
Dat zijn allemaal historisch verantwoorde kleuren, omdat onze stadsgenoten uit een ver verleden blijkbaar ooit wel eens een monumentenpandje van een kleur voorzagen die in hun periode een beetje in zwang of toevallig net voorhanden was. De samenstellers van de Dordtse kleurenwaaier stelden dat ‘zorgvuldige toepassing van kleur de ruimtelijke kwaliteit en de identiteit van historische steden en gebouwen vergroot.’ Ja hoor… en de Paus is katholiek, kalkoenen zijn nerveus in november en Vanessa slaapt over het algemeen op haar rug. Natuurlijk is het geen gezicht als u uw pand in rood, geel en blauw schildert. Dan moet je toch minstens van de Wibra zijn. Of helblauw met felgeel… nee, da’s eerder Zeeman. Rood, wit en blauw dan? Nee, da’s Aktie Sport. En weet je wat? Dat is precies het beeld dat ik krijg vanaf mijn terras op de Visbrug. Ik hoef geen gemier op de vierkante centimeter over kleurnuances. Ik wil alleen geen lasogen als ik op een terras zit.

Advertenties