Kloostertuin moest méér ‘open’ en gaat nu weer ‘dicht’


kloostertuinDe Kloostertuin in Dordrecht, zeg maar dat groene hofje achter dat echte Hof, kreeg, nu alweer zo’n twee jaar geleden een face-lift. Dat moest van de gemeente, want er deugde helemaal niks van. Er stonden te veel bomen en die gingen dan ook, tot groot verdriet van de omwonenden, subiet tegen de vlakte. Het moest ook overzichtelijker worden, want al die beschoeiing bood beschutting (zeg maar onzichtbaarheid) aan allerhande duistere types die graag hun dagjes (en soms nachtjes) op een van de bankjes in de tuin doorbrachten. De gezichtsverandering van de Kloostertuin was ook voor een groot deel ingegeven door grote plannen die het ouwe Hofkwartier ja zelfs de hele binnenstad, moeten opstuwen in de vaart der volkeren. In de toekomst zou het mogelijk zijn om vanaf de Statenschool, waar ooit het erfgoedcentrum DiEP (een combinatie van gemeentelijk Stadsarchief, monumentenzorg en Archeologische dienst) een museale functie zou krijgen, te wandelen richting het Hof (waar ooit een zogeheten Huis van de Democratie zou komen). De route zou dan verder lopen door de Kloostertuin, richting het vernieuwde museum en de toeristen zouden hun ogen uitkijken. Het liep allemaal anders: die ontwikkeling van het Hofkwartier zit in een stroomvertraging, DiEP kwam er wel, maar in een uitgeklede versie (en niet in de Statenschool) en dat Huis van de Democratie laat nog altijd op zich wachten. Wat overblijft is een fris, open stadsparkje, dat gebruikt wordt op een manier die je van een parkje mag verwachten: er spelen kinderen tijdens schoolpauzes, er hangen jongeren rond, er wordt gevoetbald, met frisbees gegooid, gelachen en gedold en afgelopen december werd er ook nog, een spontaan via twitter tot stand gekomen, sneeuwballengevecht gehouden.
De Kloostertuin moest meer open, zo was de gedachte. Dat was een goeie gedachte, een succesvolle gedachte. En nu is de Kloostertuin het slachtoffer van zijn eigen succes geworden. Hij moet namelijk ’s avonds dicht, want de omwonenden hebben last van al dat ‘leven’. En nu wordt de Kloostertuin ’s avonds weer een dood object, louter toegankelijk als u over een sleutel beschikt. Dat kan toch nooit de bedoeling geweest zijn.

Advertenties