‘Dat was mijn huis’, roept hij boven het sloperslawaai uit


Met één hand aan de fiets staat hij te kijken bij de afbraakwerkzaamheden aan de Eerste Tolstraat. Hij groet me met een bijna onzichtbaar kinknikje. Vervolgens geen ‘hoi’, of ‘hoe ist’ maar een vet aangezette draai met het hoofd richting de reuzengrijper die zich zojuist aan een al half verdwenen dak vergrijpt. ,,Dat is míjn huis, nou ja… wás mijn huis’’, roept hij boven het sloperslawaai uit. Wat volgt is een zwijgend samenzijn. We weten allebei dat het geen nut heeft om te proberen de herrie van vallend puin en ronkende machines te overstemmen. Zwijgen in herrie is stiller dan zwijgen in stilte. Even later, als de motoren gestopt zijn en de zwaartekracht zijn werk gedaan heeft, kom ik tot de conclusie dat het tegenovergestelde van die overpeinzing óók klopt. De nu ontstane stilte voelt namelijk oorverdovend aan. Ik volhard in zwijgen in afwachting van een triest relaas over vervlogen jaren.
Ik ken de oude nachtportier uit een tijd dat hij, hier niet ver vandaan, werkzaam was bij een groot metaalbedrijf, waar ik een half leven geleden, vakantiewerk als schoonmaker deed. Zo nu en dan nam ik naast hem plaats achter zijn ‘knoppenbalie’ waarmee hij hefbomen, poorten en deuren bediende. Een gezamenlijk ‘sjekkie’ in een tijd dat niemand daar nog afkeurend bij keek, schept toch een band. Dan zie ik de bos bloemen die hij half onder zijn jas gestoken heeft en hij geeft antwoord op een vraag die ik niet stel. ,,Ik mis dat huis op zich helemaal niet zo erg hoor. Ik ben best tevreden daar in het Sterrenwiel. Maar weet je wat het is? Dat huissie hier was echt alles voor mijn vrouw. Ik heb haar hier als bruid over de drempel gedragen en veertig jaar later, samen met mijn zoons, in een kist weer naar buiten gesjouwd. Vandaag is het eigenlijk opnieuw een beetje afscheid nemen… nee niet van dat tochtige ouwe pand hoor, maar van háár… van ons. Ik knik begrijpend en hou zijn fiets vast als hij de bloemen in het metalen veiligheidshek voor de slooppanden steekt. We zwijgen plechtig verder. Ik kijk hem aan. Hij kijkt alweer wat vrolijker. ,,Daar krijgt een mens honger van. Balletje doen bij Truckstop?’’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s