Nee, niet daarheen. Dat mag niet. Blijf. Sta. Af. Zit.


Kuieren over de Voorstraat en dan héél vroeg. Winkels nog dicht, waterig zonnetje, geluiden van het ochtendgloren op de achtergrond en het besef van een nieuwe dag in het verschiet. Geluk in een notendop. Een oudere man laat zijn hondje uit. Het boxertje is hooguit enkele maanden oud en laat zich verleiden door elke beweging die het waarneemt en door elk geurtje dat het opsnuift. Ik acteer ‘man die in etalageruit kijkt’ en geniet van het schouwspel in spiegelbeeld. Het baasje ergert zich mateloos aan zijn overenthousiaste huisdier. Op de Voorstraat kun je maar twee kanten op, maar de hond weet er wel twintig. De eigenaar is voortdurend bezig met kleine, corrigerende rukjes aan de riem en heeft overduidelijk geen zin om zich, zo vroeg al, al in de vijfde versnelling te moeten zetten. ,,Nee, niet daarheen. Dat mag niet, Blijf, Sta. Af. Zit.’’ Hij rijgt zijn commando’s met diepe zuchten aaneen. Het doet wat surrealistisch aan, want de combinatie klopt gewoon niet. Een ongeduldige oudere heer en een overenthousiaste pup, dat gaat niet samen, da’s vragen om moeilijkheden. Wat zou het verhaal erachter zijn? Oppashond van dochter? Ouwe hond overleden en toch aan nieuwe begonnen? De commando’s zijn inmiddels veranderd van toon: klonken ze aanvankelijk nog dwingend, nu zijn ze eerder vragend. ,,Wat doe je nou? Dat mag toch niet? Wat wil je dan in hemelsnaam?

Dan geeft de man het op en blijft plotseling staan. De hond loopt nog even door, maar moet dan ook stoppen als de maximale lengte van de riem met uitrolmechanisme bereikt is. De hond staat nu eindelijk stil en kijkt verwachtingsvol naar de baas. Die zwijgt aanvankelijk, maar zegt dan op wanhopige toon: ,,Wat hadden we nou afgesproken?’’ Die zin, of beter gezegd, noodkreet, komt er zo natuurlijk uit dat je eigenlijk een bedremmeld antwoord van de viervoeter zou verwachten. Ik draai me om, kijk de man aan en schiet in de lach. Hij doet hetzelfde als hij zich de belachelijkheid van zijn woorden realiseert. We kijken allebei naar de hond en, geloof me of niet, ik dacht toch écht te zien dat het dier meelachte. Nu weet ik het zeker. Het gaat lente worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s