Van sommigen ken ik hun voornaam, hun afkomst en hun levensverhaal. Ik weet dat ze, óók in mijn stad, al jaren ‘overleven’ met wat hulp van vrienden en liefdadigheidsinstanties. Hoeveel illegalen Dordrecht precies herbergt is onbekend, want ze staan nergens geregistreerd en het staat ook niet op hun voorhoofd geschreven. Volgens de instanties die ik er op aansprak leven er in Dordt ongeveer dertig illegalen maar, zoals een bevriende arts (hij heeft er enkelen ‘con amore’ in zijn patiëntenbestand) mij vertelde: ,,Het kan net zo goed het dubbele zijn.’’
Gisteren sprak ik Rahim uit Irak, die in zijn vaderland verpleegkundige was. Juist die baan bracht hem daar in de problemen. ,,Er was een bomaanslag op het marktplein en er kwamen veel gewonden naar het ziekenhuis. Dan moet je snel beslissen wie je als eerste helpt en dat soort keuzes maak je op basis van wat je op dat moment móet doen om een leven te redden. Er kwam ook een soldaat binnen, maar hij was slechts licht gewond dus ik hielp hem niet meteen omdat mensen met levensbedreigende verwondingen nu eenmaal voor gingen. Zijn collega-soldaten eisten op hoge toon dat ik hun maatje eerst zou helpen, maar dat weigerde ik. Zij hebben me toen naar buiten gesleurd, in elkaar geslagen en afgevoerd naar een gevangenis. Daar zat ik een half jaar, zonder proces of wat dan ook. Op een dag stond ik weer op straat, maar ik was nergens meer welkom… niet in het ziekenhuis en ook niet in mijn woning, die ik via het ziekenhuis huurde. Toen heb ik besloten om weg te gaan.’’ Rahim woont nu alweer een jaar of tien illegaal in Dordrecht. ,,Ik voel mij Dordtenaar, maar ik hoor er toch niet écht bij, want ik hoor hier niet.’’
Waarom ik deze column schrijf? Dat heb ik Rahim beloofd. ,,Omdat ik dáár mijn leven niet zeker ben leef ik hier, maar een leven zonder perspectief is ook geen leven. Hier ben ik onzichtbaar en moet dat ook zijn om niet te worden opgepakt. Als jij over mij schrijft besta ik tenminste…’’