Ik wíl het niet zien, maar mag mijn ogen niet sluiten


lennon2Ik leef louter lokaal de laatste jaren, concludeerde ik gisteravond terwijl ik, hangend op de bank, mijn iPad richting een livestream van een plaatselijke commissievergadering koerste, terwijl ik ook nog een voetbalwedstrijd mee probeerde te pikken. Ik ‘beschouw’ mijn stad op dagbasis in de column die u nu leest, verdien daar mijn boterhammetje mee en kom, mede als gevolg daarvan, nauwelijks nog van m’n eiland af. Is dat erg en vínd ik dat erg? Waar is toch, zo vroeg ik mij af, de avonturier in mij gebleven? Ben ik nog altijd diezelfde man die in de Golf van Mexico tussen de pelikanen zwom, die onbezorgd dobberde ‘op’ de Dode Zee, die vergezeld door drie blowende Belgen, in een busje met glasloze ramen door de woestijn richting Caïro tufte en die zijn verblijf in Londen tot een jaar wist te rekken door er als vuilnisman te werken? Waar is toch de man gebleven die Mardi Grass vierde in New Orleans en wiens voeten ‘ten feet off of Beale’ waren na een avond rijk aan bier en blues in het café van BB King in Memphis? Vandaag de dag draait mijn leven om relatief kleine gebeurtenissen die zich afspelen op een paar, door rivieren omsloten, vierkante kilometers. Ik blader een week terug en kom columns tegen over de degradatie van FC Dordrecht, over dominerende dominees in Urk aan de Merwede, een onrustig Vogelplein en een naderende Koningsdag. De boze buitenwereld is letterlijk ver weg, want laten we eerlijk zijn, ‘hier bij ons’ draait het uiteindelijk toch meestal om leuke dingen, of in het ergste geval om luxe problemen en de zoektocht naar haalbare oplossingen. En ineens komt die boze buitenwereld keihard binnen in de vorm van beelden van een verdronken meisje uit Libië, gekleed in een roze rokje over een felgroene broek. Zij was op zoek naar het geluk dat ik, in mijn rimpelloze samenleving, al zo lang in mijn schoot geworpen krijg. Ik wil het niet zien, wil het niet weten, maar ik kán en mág mijn ogen niet sluiten. Dus sorry… vandaag even geen ‘wisecracks’ over pollers, postkantoren en pelikanen in De Biesbosch.

Advertenties

One comment

  1. En dan zie een vrouw, die in plastic plakband een bloesje heeft verpakt, een gewassen en schoon bloesje. En waarom? Om het aan te trekken, als ze Europa bereikt en om ons Europeanen te laten ZIEN, dat ze een net meisje is, no trash, en ons om een beetje geluk vraagt, en dat ze ook dignity heeft. Dat verscheurt mij .. En dan voel ik zo’n woede opkomen tegen landgenoten die medemenselijkheid in kostenplaatsen vertalen..hufters zijn het

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s