De Visbrug is Johan, is Cornelis en is… Xuan Tran


xuan-tran

Xuan Tran, kent u ongetwijfeld of zou u kúnnen kennen van die loempiakraam op de Visbrug. Xuan lacht u daar niet alleen vriendelijk toe, hij IS ook vriendelijk en dat mag ik best vaststellen, aangezien ik hem al dertig jaar ken. Eerder dit jaar schreef ik in mijn column over het feit dat Xuan zoveel méér is dan de man die de lekkerste loempiaatjes van het westelijk halfrond maakt.
Xuan is namelijk een zeer verdienstelijk dichter en zijn pennenvruchten worden door miljoenen mensen verslonden, zowel  in zijn geboorteland als in de Verenigde Staten, waar hij publiceert in een Vietnamees-talige krant met een oplage van ruim een miljoen. Of het nu een direct gevolg van die column was weet ik niet, maar afgelopen dinsdagavond maakte Xuan zijn literaire podiumdebuut in de Dordtse bibliotheek.
Het Buddingh’ Genootschap stond daar (met een mooi programma) stil bij het 30ste sterfjaar van Kees Buddingh’ en Xuan beklom die avond het podium om, geheel in de traditie van de grote Dordtse poëet, een aantal van zijn gedichten te declameren. Dat deed hij al zingend in het Vietnamees en ondanks die taalbarrière drongen de weemoed en het verdriet over het gemis van zijn vaderland dat hij ooit moest ontvluchten, in zijn gedichten al door, nog vóórdat zijn dochter de Nederlandse vertaling oplepelde. ,,Ik wil met mijn hart úw hart raken,’’ waren Xuan’s Nederlandstalige openingswoorden en daarmee had hij niets teveel gezegd.
De loempiakraam van Xuan Tran moet in de toekomst wellicht plaats maken voor een toegangstrap naar de Voorstraathaven. Met die toegang heb ik op zich geen probleem, maar wel met het eventuele verdwijnen van die vertrouwde houten uitspanning. Ik hoop dat Xuan, voor zolang als zijn ogen lachen, het stralende middelpunt van de Visbrug mag blijven. Die plek IS Johan, IS Cornelis… IS Xuan. Als IK het voor het zeggenhad zouden die goedlachse ex-bootvluchteling en zijn kraam de monumentenstatus krijgen.

Advertenties