Mathias


drunkDe andere drinkebroers noemen hem ‘De Duitser’ en omdat hij klinkt als wijlen Prins Bernhard ging ik er altijd van uit dat die bijnaam klopte. Pas onlangs kwam ik er achter dat Mathias een Belg is. Dat vertelde hij me zelf, gistermiddag voor de deur van Dirk. ,,Ik ben geboren in de Belgische Eifel… in het plaatsje Crombach. Dat ligt in het meest oostelijke puntje van België, dat vroeger Duits was. Na de Eerste Wereldoorlog moest Duitsland dit gebied als een soort herstelbetaling aan België geven. Wij spraken thuis en op school eigenlijk alleen maar Duits, al voel ik me toch écht Belg hoor… en ook een beetje Dordtenaar.’’
Dat laatste lijkt me terecht, want de boomlange Mathias, nét 43 en al volledig tandeloos, verblijft al bijna nét zo lang op dit eiland dan dat hij ooit in België woonde. De liefde bracht hem 20 jaar geleden hier naar toe en het einde daarvan (,,Die scheiding was een slagveld’’) mondde uit in een leven op de keien. ,,Aanvankelijk had ik nog een flatje in de Vogelbuurt, maar ja, die drank hè? Die kostte me mijn huwelijk, mijn werk én mijn huis. Ik was een verdomd goeie lasser hoor, maar toen ik één keer te vaak stomdronken was komen opdagen op mijn werk, werd ik ontslagen en kon ik de huur niet meer opbrengen. Eerst sliep ik nog een tijdje bij een Pools maatje, maar toen ook hij zijn huis kwijt raakte, bleef er niks anders over dan een ouwe loods in het havengebied. Daar hebben we een jaar gebivakkeerd, maar op een gegeven moment moest die loods gesloopt worden en sindsdien breng ik de meeste nachten buiten door.’’
Ik vraag Mathias hoe hij zijn toekomst ziet. De ‘Belsduitse’ Dordtenaar kijkt me cynisch aan en zegt: ,,Ach, joh… ik kijk nooit verder vooruit dan de volgende fles wodka. Als jij me nou twee eurootjes geeft heb ik precies genoeg om er een te kopen.’’
Ik geef hem het gevraagde en zonder nog op of om te kijken speert hij de supermarkt binnen.
Hij de drank… ik de kater.

Advertenties