Pierre


fransoosHij schuift aan op het terras waar ik zelden zit. Nu wel, omdat Ary’s plein nu eenmaal makkelijker te vinden is voor mijn ouwe schoolmakker, die alweer 25 jaar in hartje Parijs woont. ,,Mon Dieu, het is hier wel wat levendiger geworden dan in mijn jeugd. Toen kon je hier een kanon afschieten’’, zegt Piet (nu Pierre) met wie ik de afgelopen jaren een hernieuwd contact vond dankzij Facebook. ,,Volgende week ben ik voor het eerst deze eeuw weer eens in Dordt. Wél een droeve aanleiding, namelijk de begrafenis van de laatste nog levende zus van wijlen mijn moeder. Toch wil ik mijn geboortestad nog wel eens zien en het lijkt me leuk om dat samen met jou te doen’’, zo schreef hij me vorige week.
Pierre kijkt om zich heen en knikt goedkeurend na de eerste slok van zijn Chardonnay, waar hij een kwartier op moest wachten. ,,Ze mogen hier dan traag in de bediening zijn, maar ze schenken wel verdomd goeie wijn.’’ Met een kwart eeuw Parijs in zijn bagage geloof ik hem op zijn woord. Pierre, met wie ik op de Tilburgse journalistenacademie zat, vertrok in 1993 negentig naar Frankrijk om daar correspondent te worden voor een krant die alweer jaren ter ziele is. Hij zat daar nog géén zes maanden, toen zijn begerenswaardige functie alweer werd wegbezuinigd. Een aanbod van zijn werkgever om politiek redacteur in Den Haag te worden wees hij van de hand. ,,Ik dacht, dán maar zónder job, maar wél in Parijs.’’ Dat klinkt in retrospectief stoerder dan het was, want Pierre was inmiddels ingetrokken bij een knappe en ook zeer welvarende Parisienne. ,,Waarom heb je haar eigenlijk niet meegenomen?’’ vraag ik. ,,Omdat we uit elkaar zijn. Ze werd vorig jaar verliefd op een Nederlander en nu woont ze met hem samen. Ik run nu onze galerie in Montmartre en zij woont hier vlakbij in een plaatsje met een chique naam.’’
,,Waar dan?’’ Pierre bladert door zijn telefoon: ,,Wacht, ze heeft het opgeschreven… eeeh…. Endricque-Ideau-d’Ambacte. Is dat leuk? ’’
Ik schiet in de lach en antwoord: ,,Véél leuker dan Parijs.’’

Advertenties