Tempo doeloe


waterhof_groepswonen_voor_indische_ouderenZe bestaan al… in Bussum, Apeldoorn, Almere en Breda bijvoorbeeld en het is de hoogste tijd dat we er in Dordt ook een krijgen. Waar ik het over heb? Over een speciale zorgvoorziening voor ouderen met een Indische, Molukse of Surinaams-Javaanse achtergrond. Daar is behoefte aan in deze stad, zo werd duidelijk tijdens een bijzondere informatiebijeenkomst, afgelopen weekend, georganiseerd door de Stichting Nusantara Zorg en de Stichting Indisch Dordrecht (SID).
Ik vind dat we over deze hartenkreet niet te lang moeten gaan lopen bakkeleien en soebatten (twee woorden uit het Maleis overigens), want de generatie ‘Indische’ ouderen in Dordrecht, die zo intens verlangt naar een ‘eigen’ plek om in gezamenlijkheid de levensavond te kunnen slijten heeft écht niet zoveel tijd van leven meer. Ik hoop dan ook dat de gemeente, in samenwerking met de eventuele initiatiefnemers (dat zouden de beide genoemde stichtingen kunnen zijn) zich hierin niet alleen loyaal, maar wat mij betreft ook ‘royaal’ opstelt en dat er snel knopen worden doorgehakt.
De Indische Nederlanders vormen de grootste en meest succesvolle immigrantengroep die zich ooit in Nederland heeft gevestigd. Na hun massale (noodgedwongen) komst tussen 1945 en 1965 pasten zij zich, hier ogenschijnlijk fantastisch aan. Hoe? Door héél hard te werken en door hun eigen gevoelens van heimwee, hartzeer en frustratie tijdelijk opzij te zetten. Waarom ze dat deden? Simpel: om hún kinderen (en de kinderen van hun kinderen) in Nederland een toekomst te verschaffen. En laten we eerlijk zijn, dát is deze ‘pioniers’ uitstekend gelukt, maar nu ze zelf oud zijn komen al hun ‘verdrongen’ gevoelens en verlangens in extremis boven drijven en dat leed is hartverscheurend.
Er staan in deze stad panden genoeg leeg waar je, met een beetje financiële hulp (ja, óók van de gemeente) iets heel moois van kunt maken. Als inwoner van deze stad (en belastingbetaler dus) zou ik er absoluut geen bezwaar tegen hebben om hier aan mee te betalen. Sterker nog, ik vind het eigenlijk niets meer of minder dan een morele verplichting ten aanzien van die eerste generatie ‘Indo’s’ aan wie Nederland zoveel te danken heeft.

Advertenties