Het leuke van wonen in de binnenstad is dat je nooit naar de binnenstad hoeft. Een restaurant, een kroeg, terras of bioscoop, alsmede de markt, het theater en een paar aantrekkelijke evenementen… ze liggen allemaal op drie keer vallen vanaf mijn voordeur.
Ik heb ooit bewust gekozen voor een leven in deze soms best hectische binnenstad en van die keuze heb ik, ondanks een fijne jeugd in Sterrenburg, eigenlijk nooit spijt gehad.
Nou ja, om eerlijk te zijn… toen ik nog jonge kinderen had keek ik wel eens met een ‘schuin oog’ naar familieleden of vrienden wier kinderen naar hartenlust konden voetballen op een malsgroen grasveldje in Stadspolders en ook had ik eens mijn bedenkingen toen mijn dochter – destijds een jaar of vijf – midden op het Vrieseplein de legendarische woorden sprak: ,,Kijk papa, die zwerver heeft vandaag een andere broek aan.’’
Het waren, zo durf ik nu te stellen, zorgen om niks; mijn kinderen vonden altijd wel een voetbalplekkie in de buurt en eh… die zwerver ‘met die andere broek’ is nog altijd een kleurrijke ‘bankhanger’ die overigens geen vlieg kwaad doet.
Mijn kinderen, inmiddels volwassen, mét baan en partner, zijn nog altijd verknocht aan de binnenstad en driftig op zoek naar een eigen woning alhier. En zoals u weet… dát valt niet mee in Dordt en dus heb ik nog een zoon thuis ‘op het vinkentouw’ zitten, terwijl mijn dochter – met Funda in het volle vizier – vanuit een huurwoning in Zwijndrecht, de  markt afstruint voor een stekkie in het Dordtse stadshart. Ze zijn beiden nog altijd verknocht aan die ouwe stad die zich soms zo heerlijk dorps openbaart. Maar helaas… al minstens drie keer deed dochterlief een méér dan realistisch bod op een hui en al even zo vaak werden zij en haar vriend, te elfder ure door de een of andere ‘flappenstrooier’ overboden.
Wat mij betreft dondert die hele woningmarkt vandaag nog volledig in elkaar.