Terwijl Rotterdam zijn Perron 2.0 herbeleeft met gillende mannen en vrouwen in dekens en crackwolken op de West-Kruiskade, rommelt het in Dordrecht op een stillere, maar toch minstens zo alarmerende manier. Harde cijfers? Die zijn er nauwelijks. Want in Dordt telt men daklozen niet echt… men ‘vermoedt’ ze vooral.
Volgens de Verandergroep Woonregels heeft de gemeente slechts zicht op hooguit één vijfde van de daklozenpopulatie. De rest? Die bivakkeert op banken, in caravans, of zwerft tussen tijdelijke logeeradressen; geen urgentieverklaring, geen woning, geen perspectief. Alleen een martelgang die zich buiten het zicht van de statistieken afspeelt. En wie hulp zoekt, stuit op Kafka: urgentieverklaringen zijn onbereikbaar voor wie geen ‘stabiele woonsituatie’ kan aantonen. Psychisch kwetsbaren worden doorgestuurd naar wachtlijsten, niet naar oplossingen.
En nu hoor ik u denken: wie zitten er dan in die ‘Veranderclub Woonregels?’ Dat zijn ervaringsdeskundigen, ofwel van mensen die zelf dakloos waren of zijn en nu de vinger op de zere plek leggen; niet met spreadsheets, maar met verhalen en performances in Kunstmin en op straat. Hun boodschap is glashelder: het woon- en hulpverleningsbeleid in Dordrecht faalt niet alleen… het producéért dakloosheid.
En dan de drugs. Ook hier duikt crack op, samen met een groeiende groep mensen met ernstige psychische problemen. Hulpverleners en politiemensen ondervinden de gevolgen hiervan al jaren: de opvang zit stampvol, de GGZ is uitgekleed, en de straat wordt meer en meer het nieuwe ‘behandelcentrum.’
En wat doet de gemeente? Die vergadert… die monitort en verwijst vooral naar het Nationaal Actieplan Dakloosheid, dat belooft dat iedereen in 2030 een thuis heeft. Maar 2030 is nog vijf winters weg en de kou komt eerder dan de oplossing.
Dit gemeentebestuur moet wakker worden; niet met een schreeuw, maar met een plan. Geen ‘ge-monitor,’ maar actie; geen beleidsnota, maar bedden, begeleiding en betaalbare woningen.
Ik wil absoluut niemand bang maken, maar wie de straat nú negeert hoort haar op een dag keihard op de voordeur bonzen.