Puntje


patatje-metKen je dat? Je staat op de markt met een grote zak patat in je hand, een beetje verscholen in een hoekje omdat je er niet al te florissant uitziet met je mayonaisevingers en vette mondhoeken. Je voelt je als een grazende koe die zich probeert te verstoppen achter de kort gevreten grassprieten van een weiland vol soortgenoten. ,,Boe”, klinkt het plotseling in je oor en als je je omdraait sta je oog in oog met iemand die je eigenlijk op dat moment even liever niet had willen zien. Nee, geen koe, maar wel een rund. Een vage kennis uit het natte circuit die zich al sinds jaar en dag als kunstenaar afficheert. Ik zie hem eerder als een chronisch werkloze met een goeie smoes en aangezien hij inmiddels al ruimschoots van middelbare leeftijd is ga ik er van uit dat hij in de toekomst Dordrechts eerste bejaarde zonder arbeidsverleden zal zijn. Zijn laatste productie? Iets vaags met video. ,,Zeg, jij werkt toch in de media?”, vraagt hij met een toon die me het gevoel geeft dat ik eigenlijk een héél vies jongetje ben. ,,We zijn momenteel bezig met een baanbrekend project en er is zelfs interesse uit het buitenland”. Dat hij daarmee wat vage lotgenoten uit een Bulgaarse havenstad bedoelt vertelt hij er voor het gemak maar niet bij. ,,En nou dacht ik”, zo vervolgt hij zijn betoog, ,,dat jij misschien wat publiciteit voor ons zou kunnen maken. Een stukkie in de krant of zo… heb jij d’r ook nog wat aan.” Op zo’n moment heb je een aantal opties: moord is uitgesloten… te veel getuigen op zo’n zaterdagmarkt.

Voor vluchten is het te laat, dus wat doe je? Ik geef het rund mijn e-mail adres, vergeet doelbewust het puntje tussen voor- en achternaam en zeg: ,,Weet je wat? Stuur me alle gegevens en ik bekijk het voor je. Als het de moeite waard is pleeg ik wat belletjes en dan komt het vanzelf voor elkaar.”

De kunstenaar leest het vettige servetje met e-mail adres nog eens aandachtig door en druipt tevreden af. Een maatje van me, die het hele gesprek al vishappend van een afstandje volgde, kijkt me aan en zegt: ,,Volgens mij vergat je een puntje.”,,Is dat zo?”, vraag ik. Hij schiet in de lach. De orgelman zet een deuntje in, het zonnetje breekt door en de patat smaakt goed. ,,Heerlijk hè, die markt”, zegt mijn maat. ,,Net een staande receptie.”

Kees Thies

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s