Dordt ontdooit


 

gladHeel eventjes was het spiegelglad in Dordrecht. Het was op een woensdag, zo rond half elf, en ik ging een boodschap doen bij een kleine supermarkt aan de Bleekersdijk.

Halverwege de Vriesebrug kwam ik tot de ontdekking dat het nu wel héél voorzichtig schuifelen geblazen was en meer dan eens moest ik mij vastklampen aan bloembakken, vuilcontainers en halfhoge muurtjes om niet tegen de kinderhoofdjes te kwakken. Met veel kunst en vliegwerk wist ik me aardig staande te houden. Andere mensen hadden minder geluk. Op het Kromhout vloog een vrouw op de fiets hard onderuit. Blijkbaar had zij even daarvoor boodschappen gedaan, want de volledige inhoud van haar boodschappenmandje lag verspreid over straat. De vrouw had moeite om overeind te komen en ik hielp haar een handje. Wie op dat moment vanuit één van de huizen aan het plein naar buiten keek, móet genoten hebben: wat een gestuntel! Bambi en Stampertje al krabbelend op het aalgladde wegdek. Samen verzamelden wij haar spulletjes en nadat ze me uitvoerig bedankt had vervolgde ze lopend, met een van pijn vertrokken gezicht en met de fiets aan de hand, haar weg huiswaarts. Dat ik spontaan behulpzaam was schrijf ik hier niet om applaus in ontvangst te nemen. Het lijkt me nogal logisch dat je een medemens in nood de helpende hand toereikt. Zo voel ik dat écht en zo ben ik ook nog eens opgevoed. Nee, ik wil wat anders kwijt en dat is het volgende:

polarOp weg naar de Supermarkt ben ik op z’n minst vijf keer op een vriendelijke manier gewaarschuwd. Dat ging als volgt: ,,Kijk uit jongen, het is daar spekglad!” of , ,,Hé pas je wél op! Als ik jou was zou ik hier niet oversteken… je gaat gegarandeerd onderuit.” Tien seconden later gingen twee fietsers en een voetganger, allemaal binnen mijn gezichtsveld, hard tegen de vlakte. Omstanders schoten te hulp. Toen ik tien minuten later weer op de Visbrug arriveerde had de eigenaar van de viskraam een paar pakken consumptiezout op de brug gestrooid. Ook hij had diverse mensen onderuit zien gaan en was spontaan in actie gekomen… néé niet uit het oogmerk om klantjes te winnen, maar puur uit medemenselijkheid.

Het móet er even voor vriezen, maar op dergelijke momenten komt de ware aard van veel stadsgenoten naar boven. Die stugge, ietwat cynische en afwachtende Dordtenaren blijken ineens hele vriendelijke en behulpzame mensen te zijn. Plotseling brak er een zonnetje door, zowel op het plein als in mijn winterse kop. Als het vriest ontdooit de Dordtenaar.

Kees Thies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s