Ramon


Hij heet Ramon, komt ondanks die Mediterrane voornaam gewoon uit Dordt en hij leeft in de binnenstad. Nee, niet in een huis, meestal, of beter gezegd, bijna altijd, op straat. ’s Nachts ligt hij, gehuld in drie lagen kleding, in een vaal gelig slaapzakje achter een winkelstraat in het centrum. Ik wandel graag door mijn stad en heb hem daar nu al een keer of wat zien liggen. Ja, zelfs onlangs nog, toen het ’s nachts een graadje of zes vroor. Zo nu en dan ‘haalt’ Ramon een beetje warmte op bij het Leger des Heils en als hij een paar eurootjes over heeft brengt hij er incidenteel ook de nacht door. ,,Eigenlijk doe ik dat liever niet hoor,” zegt hij, als ik even met hem op een lege bloembak bij het Vrieseplein zit. ,,Want weet je… ik ben liever op mezelf. Geen gezeur aan mijn kop en je hoeft ook niet steeds op de klok te kijken, Bij het Leger moet je namelijk op tijd binnen zijn, anders kun je het schudden.En je moet ook ineens met iedereen rekening houden. Daar ben ik eerlijk gezegd niet zo’n ster in, ” zegt hij in een beschaafd Nederlands dat een wel heel goeie achtergrond doet vermoeden. En dat klopt ook, want Ramon’s beide ouders waren arts op dit eiland.

Ik heb hem leren kennen toen hij een keer de kleine buurtsuper op de Blekersdijk uit kwam lopen, juist op het moment dat ik naar binnen ging. Hij vroeg met recht op de man af om een flesje bessenlikeur voor hem te sponsoren. Hij vroeg om twee euro en ik gaf hem er één. In plaats van een dankjewel kreeg ik vervolgens een enorme scheldkanonnade naar het hoofd geslingerd. ,,Hé zoutzak… jij kan toch wel een eurootje meer missen. Wat ben jij voor een eikel.” Dat laatste vond ik van hem ook.

Dat eurootje meer is inmiddels een ‘running gag’ geworden bij onze weinige ontmoetingen op straat. Steevast vraagt Ramon me, als we elkaar op of rond het Vrieseplein tegen het lijf lopen, om twee euro en altijd geef ik hem er één. Vervolgens scheldt hij me, op steeds mildere toon, uit en we proberen beiden ons lachen in te houden. Van de week zag ik hem weer lopen. Omdat ik wist dat het die nacht koud zou worden vroeg ik hem: ,,Vanavond bij het Leger zeker?” Ramon keek bedremmeld. ,,Weet je wel wat dat kost?” Ik wist het en betaalde hem voor vier euro aan schuldgevoel. Ramon keek me aan en liep verder richting Kasperspad. Ik liep ook door, maar hoorde hem ruim dertig seconden later roepen. ,,Vier euro… je had er toch ook vijf kunnen geven. Vrek! Eikel!.

Soms krijg je waar voor je geld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s