Geen inspraak in de kapperszetel bij Franco


Italianen in Dordt. Ze zijn er nog steeds, maar de groep is de laatste jaren gestaag kleiner geworden. Al eind jaren zestig, begin zeventiger jaren kende deze stad een flink aantal Italianen. Die kwamen meestal niet rechtstreeks vanuit bella Italia naar deze stad. Vaak ging dat met een omweggetje, via Enschede bijvoorbeeld, waar velen in de textielindustrie werkten. Veel van de Italianen die zich in Dordt vestigden kwamen hier vooral omdat ze hier een betere baan konden vinden, verliefd waren geworden op een Dordts meisje of, simpelweg, omdat  hier al een familielid woonde. En natuurlijk, cliché, cliché, begonnen ze Italiaanse restaurants, of gingen ze aan de slag bij een oom of een neef die daar eerder al mee begonnen was. Ze waren over het algemeen succesvol en werden naadloos ‘opgenomen’ op dit eiland. Italianen waren hier graag gezien, populair zelfs, zou je kunnen zeggen. Club Italiano aan de Buitenwalevest floreerde en Dordtse meisjes waren er méér dan welkom. Ik heb er veel gekend, ouder zien worden of zien teruggaan naar het moederland. Sommigen werden Hollandser dan Hollanders, hebben Hollandse kinderen en wonen, heel Hollands, in Hollandse buitenwijken. Ze zijn eigenlijk onzichtbaar geworden, geassimileerd zou je haast zeggen. Een enkeling, hoe verknocht ook aan deze stad, bleef Italië uitdragen als een religie. Zo iemand was kapper Franco, die afgelopen zondag overleed in verzorgingshuis Crabbehof. Wat ik weet van Franco? Eigenlijk niet eens zoveel… nog niet eens zijn achternaam. Ik leerde hem een beetje kennen via een Italiaanse eigenaar van een meubelzaak aan de Vriesestraat, die ook nog eens mijn buurman was. Franco was een mooie man, lang haar en ‘supercool’ in een tijd dat ik nog niet eens wist wat cool betekende. Hij runde een kapsalon, Franco’s Barbershop, aan de Korte Breestraat en je had het gevoel dat je eerst door de ballotage moest om klant van Franco te worden. Franco was een uitzonderlijk man. Tikkie arrogant, recht door zee en zeker geen kapper die je naar de mond praatte. Geen inspraak voor wie plaats nam in de kapperszetel van de wat norsige, maar o zo gevatte Italiaan. Van nu af aan was Franco aan het woord… met zijn handen. In die stoel bij Franco, was je voor even in een andere wereld… héél ver van Dordt.

Advertenties

2 comments

  1. Ben jaren klant geweest bij Franco, dat werd moeilijker nadat ik in 1989 verhuisde naar Barendrecht en ook doordat ik weinig en onregelmatig thuis was door m,n werk als int chauffeur.
    Kwam de laatste jaren vooral zaterdag morgen heel vroeg, dan kon dat zonder afspraak, Franco was een kleurijke man die me enkele keren een parkeerboete bespaarde door de binnenstappende agent over te halen geen prent uit te schrijven, bij Franco was je geen klant maar je was zijn vriend, heel apart als ik er aan terugdenk.
    Franco rust in vrede, we missen kleurijke figuren zoals jij,
    Wim Boon vanuit Coleman AB Canada
    Wimenpeet1@gmail.com

  2. Ook ik ben jaren klant geweest bij Franco, al vanaf 1976.
    Vooral zaterdagochtend om 6 uur vroeg koffie zetten en al zijn verhalen luisteren.
    Het was een mooie man, ik heb nog steeds zijn kaartje in mijn portemonnee met de afspraak die er niet meer mocht zijn. Rust zacht Franco.
    Hans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s